حاكم سازند در آنچه ميان آنها كشمكش باشد وانگه در دل خود از حكم تو نگرانى نداشته باشند و بخوبى پذيراى آن گردند، ٦٤- النساء» و اگر يهود خداشناس و يگانه پرست بودند البته به پيغمبر اسلام ايمان مى‌آوردند و اينكه قرآن از آنها ايمان را نفى كرده دليلى است بر بطلان آنچه طرف پنداشته كه يهود بخداى واحد معترفند و بسا كه كسى مى را حلال داند بواسطه شبهه‌اى كه دارد و باز هم به نبوت محمّد ٦ و تدين بدان چه آورده معترف است با اينكه علماء امت اجماع دارند كه ذبيحه او حرام است و از عموم‌ «وَ لا تَأْكُلُوا مِمَّا لَمْ يُذْكَرِ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ» بيرونست و يهود سزاوارتراند از او كه ذبيحه‌شان حرام باشد چون كفر و گمراهى آنها دو چندان او است با اينكه هر گونه شبهه براى يهود و نصارى در پذيرش اسلام فرض شود به خداشناسى برگردد و تصور نشود كه خداشناس باشند و خداى فرستنده محمّد را نپذيرند و بدان كافر باشند با اينكه اگر اين شبهه عذر باشد و آنها را خداشناس بدانيم بايد كسى هم كه معترف بخداست و او را بصورت آدمى داند و اوصاف ديگر خدائى را برايش واخواند ذبيحه‌اش حلال باشد با اينكه هيچ مسلمانى بدان معتقد نباشد، با اينكه هيچ كدام از اهل كتاب تسميه را بر ذبيحه واجب ندانند و اگر يكى از آنها نام خدا را بر آن برد از عادت آميزش با مسلمانانست، با اينكه مخالفين ما ذبيحه يهود را از ترسا جدا ندارند و ترسايان خداشناس نباشند زيرا باقانيم سه‌گانه معتقدند و در اينكه به جوهر و اب و ابن و روح و اتحاد آنها با هم قائل‌اند شك و ترديدى نباشد و اگر ذبيحه ترسايان براى عقيده به تثليث حرام باشد ذبيحه يهود هم حرام است باجماع مركب چون قائل به تفصيل وجود ندارد و دليل ديگر اينست كه اگر ما يهود و ترسا را خداشناس دانيم بايد گبر را هم خداشناس دانيم و هم مشركان قريش را و هر كه با آنها هم آواز است در اقرار بخدا و اعتقاد به پرستش بت بحساب تقرب بخدا و اگر كفر يهود و ترسا مانع از حرمت ذبيحه آنها نيست چون في الجمله بخدا اعتراف دارند بايد كفر اينان هم كه شمرديم مانع نباشد و اين خلاف اجماع مسلمانانست و ميان آن و گفتار خصم جدائى نيست از نظر علتى كه‌