آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ١٦٥ - آيات قرآن مجيد
و در گاو و گوسفند است و نحر در شتر است و روا نيست در آنها نزد ما جز همين، و فقهاى ديگر را در باره آن اختلاف است، بامام صادق ٧ گفتند: مردم مكه گاو را از گودى گلو ذبح كنند چه فرمائى در خوردن گوشتش؟ اندكى خاموش شد و فرمود: خدا فرموده: او را ذبح كردند و نزديك بود نكشند، مخور جز آنچه از مذبحش ذبح شود.
گويم: تفسير آيه مائده گذشت، و دلالت دارد بوجوب تذكيه و حرمت آنچه بجز بر نام خدا تذكيه شود و بنام بت و مانند آن ذبح شود و بزودى اخبار در تفسير آن آيند.
«فكلوا» طبرسى- ره- گفته: راستى چون بت پرستان بمسلمانها گفتند:
آنچه را خود كشيد بخوريد و آنچه پروردگارتان كشد نخوريد گويا خداى سبحان بدانها فرمود: از نادانى خود بگذريد و بخوريد يعنى براتان مباح است گرچه امر دارد «مِمَّا ذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ» يعنى در نحرش بسم اللَّه آمده و نه مردار است و نه بنام بت ذبح شده و گفتند ذكر هر نام يا وصف خاص خدا كافى است چون بسم الرحمن يا بسم القديم، بسم القادر بنفسه يا بسم العالم بنفسه و آنچه اين معنا را دارد و كفايت بسم اللَّه اجماعى است و ظاهر كفايت جز آنست كه خدا فرمايد «بگو اللَّه را بخوانيد يا رحمان را هر كدام را بخوانيد از آن او است نامهاى بهتر» «إِنْ كُنْتُمْ بِآياتِهِ مُؤْمِنِينَ» يعنى ميدانيد خدا و رسولش و درستى آنچه از نزد خدا آورده براتان پس بخوريد آنچه را حلال كرده نه آنچه را حرام كرده، اين آيه دلالت دارد بر وجوب بسم اللَّه در ذبيحه و بر اينكه ذبيحه كفار حرام است و چون بسم اللَّه بر آن نگويند و هر كدام هم گويند آن را واجب ندانند و يا آنكه مقصودشان از خدا آنست كه شرع موسى يا عيسى را جاويدان كرده و نام خدا را بحقيقت نبرند.
«وَ ما لَكُمْ أَلَّا تَأْكُلُوا مِمَّا ذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ» يعنى چه داريد در اينكه نخوريد از آنچه نام خدا بر آن برند و معنى استفهام دارد نزد زجّاج و بصريان ديگر يعنى چه مانعى است كه از آن نميخوريد؟ و گفتند: يعنى نيست براى شما