آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ١٩١ - اخبار باب

شى‌ء» باشد، مقصود صورتيست كه تذكيه شدند و اين دومى اظهر و انسب است بدنباله حديث و بهر تقدير عموم حديث تخصيص خورده به سگ و مسوخ و حيوانات حرام گوشت ديگر، و مقصود از ذبح خوب بريدن همه رگهاى لازم است كه اعضاء ذبحند و دلالت دارد كه هر گاه پس از ذبح كامل و پيش از جاندادن آفت مهلكى دچار ذبيحه شود باعث حرمتش نميشود.

در تحرير گفته: هر گاه اعضاء ذبح را بريده و پس از آن مذبوح پيش از جاندادن در آب افتد يا لگد كشنده‌اى بدو رسد حرام نگردد.

٢٩- عياشى- ٣٩٣ تفسيرش- از حسن بن على وشّاء از امام هشتم ٧ كه شنيدمش ميفرمود: پرت شده، شاخ خورده و درنده خورده را اگر تذكيه‌اش را دريافتى از آن بخور.

٣٠- و از همان بسندش از امام ششم ٧ در تفسير قول خدا «و المنخنقة» فرمود: آنكه در بند خود خفه شده «و الموقوذة» آنكه بيمار است و درد ذبح نيابد و پريشان نگردد و خونش بيرون نيايد «و المتردّية» آنكه از پشت بام يا مانندش پرت شود «و النطيحة» آنكه يارش آن را شاخ زند.

٣١- عياشى- ٣٧٥ تفسيرش- از محمّد بن مسلم كه پرسيدمش از مرديكه سر برد و لا اله الا اللَّه يا سبحان اللَّه يا الحمد اللَّه يا اللَّه اكبر گويد، فرمود: اينها همه از نامبردن خدا است.

٣٢- عياشى- ٣٧٥- از ابن سنان كه پرسيدم از امام ششم از ذبيحه زن و پسر بچه كه حلالند، فرمود: آرى چون زن مسلمان باشد و نام خدا بر ذبيحه‌اش حلال است، و چون پسر بچه بر ذبح توانا باشد و نام خدا برد ذبيحه‌اش حلال است و اگر مرد مسلمان باشد و يادش رود كه نام خدا برد باكى ندارد چون متهمش ندانى.

بيان: خلافى نيست در حلال نبودن ذبيحه ديوانه و بچه بى‌تميز و نه در حلال بودن ذبيحه بچه پسر با تميز كه خوب سر برد و نام خدا برد، و در برخى اخبار است كه چون متحرك باشد و قدّش پنج وجب باشد و تواند كارد بكشد و گويا اين اوصاف‌