آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ١٨٤ - اخبار باب

٤- ذبح در بامداد جمعه تا زوال ظهر مگر هنگام ضرورت براى روايت حلبى از امام صادق ٧- وسائل ١٦: ٢٧٤- و ظاهر كراهت خود ذبح است در اين موارد نه خوردن مذبوح چنانچه از سخن برخى فقهاء برآيد زيرا ملازمه ميان اين دو نيست.

در مسالك گفته: وظائف منصوصه‌اى براى ذبح بجا مانده كه سزد بدان چه گفته شد پيوندند و آنها تيز كردن كارد، زود بريدن، نشان ندادن كارد است به حيوان و رو بقبله بودن خود ذابح است، حركت ندادن مذبوح و نكشيدن آن از جاى ذبح بجاى ديگر بلكه آن را وانهد تا جانش برآيد، و او را بنرمش بجايگاه ذبح برند و بنرمش بخوابانند و پيش از بريدن سرش آبش دهند و كارد را به قوت بنايش كشند و شتابانه ببرند تا آرامتر و آسانتر انجام شود.

و شدّاد بن اوس روايت كرده كه پيغمبر ٦ فرمود: راستى خداوند نيكو كارى بر شما نوشته در هر چيزى چون بكشيد خوب بكشيد و چون سر بريد خوب سر بريد و بايد هر كدام كارد خود را خوب تيز كند و ذبيحه خود را راحت بخشد، و در حديث ديگر است كه فرمود: كارد را تيز كند و از حيوانش نهان دارد، و فرمود: چون كسى از شما سر برد كار حيوان را بپايان رساند- پايان-.

و گويم: اين اخبار از عامه است ولى موافق عقل و عمومات باشند و آن اخبارى كه بزودى آيند.

٨- در دعائم: هر كه سر را فروتر از غلصمة (زبان كوچكه در پايان دهن) ببرد موافق سنت نيست و درست نيست، بايد ببرى حلقوم و روده سرخه و دو رگ خونريز را و بايد خون را بريزد و از كارش حيوان جان دهد و اينست كه تذكيه شده باتفاق فقهاء تا آنجا كه ما دانستيم.

و از على و ابى جعفر : است كه هر تيكه از جاندار برند و از آن جدا شود پيش از آنكه تذكيه گردد مردار است و خورده نشود، و خود حيوان را سر