آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ١٣١ - باب ششم موجبات حرمت حلال گوشت
بيان: شيخ روايت را باختصار بسندش از مردى روايت كرده و ظاهر اينست كه آن مرد همان أبو الحسن سوم و امام دهم ٧ است.
در مسالك گفته: اصحاب بدين روايت فتوى دادند با اينكه دچار ضعف و ارسال است چون محمّد بن عيسى آن را از مردى روايت كرده و او مشترك است ميان اشعرى ثقه و يقطينى ضعيف و اگر مقصود از رجل امام كاظم باشد كه غالب است با ضعفش بواسطه اشتراك مرسل هم مىشود زيرا هيچ كدام از دو محمّد بن عيسى زمان آن حضرت را درك نكردند و اگر جز او باشد مبهم است و مقطوع.
و گويم: بر او اعتراض شود كه يقطينى است بموجب امارات و شواهد رجاليه و ظاهر ثقه بودن او است و قدح او ثابت نيست و اكثر اصحاب حديثش را صحيح دانند و تعبير به «رجل» از امام كاظم ٧ متعارف نيست بلكه او را الرّجل و الغريم و مانند آنها گويند در حال شدت تقيه و پس از دوران امام رضا ٧ كما لا يخفى و اين مرد بقرينه راوى محتمل است امام جواد يا امام هادى يا امام عسكرى باشد و ظاهر همان امام هادى است بقرينه خبر نخست و روشن شد كه خبر صحيح است، با اينكه هيچ كدام اصحاب آن را رد نكردند.
در مسالك گفته: اگر بدين روايت عمل نشود مقتضاى قواعد شرعيه اينست كه مشتبه اگر محصور باشد همه حرامند و اگر نامحصور رواست همه خورده شوند تا يكى بماند چنانچه حكم نظائر آنست- پايان- و من گويم: حرمت همه اطراف شبهه محصوره معلوم نيست چنانچه دانستى و عمل بقرعه در امور مشتبهه از قواعد شرعيه بدور نيست و در بسيارى از نظائرش وارد است.
سپس اصحاب گفتند: چون آدمى حيوان حلال گوشتى را بگايد گوشت خودش و نژادش حرام گردد و اگر با ديگرى مشتبه شد دو بخش شود و قرعه كشند پى در هم تا يكى بماند، در مسالك گفته: اطلاق آدمى صغير و كبير و انزال كن منى و جز او را فراگيرد و هر حيوان نر و ماده و چهار پا و جز او را مانند پرنده، دريائى باشند يا در خشكى فرا گيرد ولى روايت در خصوص بهيمه است و آن در لغت نام چهارپايان