آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ١٧٢ - آيات قرآن مجيد

پوستش كنند يا چيزى از آن را پوست كنند خوردنش حلال نباشد- ٦: ٢٣ فروع كافى-.

و اقوى كراهت است كه قول بيشتر فقهاء است بحكم اصل و ضعف روايت كه بى‌سند است و نميشود دليل حرمت گردد بلكه دليل كراهت است كه مسامحه پذير است، شهيد- ره- گفته كار پوست كردن حرام است نه خود ذبيحه نخست براى نهى از شكنجه جاندار و دوّم براى عموم قول خدا تعالى (فَكُلُوا مِمَّا ذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ‌) پايان.

در مختلف گفته: أبو الصلاح گويد تيكه‌اى كه از حيوان زنده و يا ذبح شده پيش از آنكه بخاك افتد و با جاندادن سرد شود ببرند از محرماتست و مردار است، و گفته‌اش در تيكه جدا شده از زنده خوبست ولى در باره تيكه پس از سر بريدن جاى انكار دارد، براى اينكه دستور تذكيه انجام شده و دليل او مفهوم «فَإِذا وَجَبَتْ جُنُوبُها» است و جوابش اينست كه اين تعبير از نظر غالب است و مفهومش حجت نيست پايان.

و من گويم: شرط سرد شدن در نهايت غرابت است زيرا آنچه در حلال بودن معتبر است جاندادنست و گرمى پس از آن تا مدتى بجا است، و از اين رو در مس ميت كه گرم است غسل واجب ندانستند و سردشدن را شرط كردند، و شرط بودن او در حكم مخصوصى لازم ندارد كه در همه احكام شرط باشد.

٦- اينكه خدا فرمود: «إِلَّا ما ذَكَّيْتُمْ» دليل است كه اگر درنده خورده يا با همه آنچه پيش از آن آمده را زنده دريابى و سرش را ببرى حلال است، و در وقت كافى براى تذكيه ميان فقهاء اختلاف است.

در مسالك گفته: اصحاب اختلاف دارند كه درك تذكيه بحركت پس از سر بريدنست يا جهش خون پس از آن و پس از نحر؟ مفيد و ابن جنيد هر دو را شرط دانستند و بيشتر فقهاء چون شيخ و ابن ادريس و محقق و اكثر متاخرين يكى از اين دو را كافى دانستند و برخى همان حركت را شرط دانستند و منشأ