آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ٢١ - آيات قرآن مجيد
كه منظور ترك، باعتقاد حرمت و كراهت باشد و نه ترك براى زهد و رياضت و دورى از خواب و كسالت و قساوت قلب و از اين رو نقل است كه رسول خدا ٦ نان گندم نخورد و از نان جو سير نشد، و زهد امير المؤمنين ٧ مشهور است، ولى شايسته است كه اين كار براى پيروى از آنها باشد، و اجتناب براى برخى فوائد چون كم خفتن و تأديب نفس و زبون كردن آن ظاهراً عيبى ندارد با اعتقاد بحلال بودن- پايان- (زبدة البيان- ٦٢٦- ٦٢٣) و در مجمع البيان- ٢: ٢٣٦- گفته از امام ششم ٧ روايت است كه فرمود: آيه در باره على و بلال و عثمان بن مظعون فرو آمد، چون على ٧ سوگند خورده بود شب هرگز نخوابد الّا ما شاء اللَّه و بلال سوگند خورده بود روز هرگز افطار نكند، و عثمان بن مظعون سوگند خورده بود با زنان جفت نشود هرگز.
ابن عباس گفته: مقصود از طيبات روزى گوشت و مانند آنست.
«وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ» دعوت بپرهيزگاريست با لطيفترين وجه و تقديرش اينست كه اى باوركنندههاى خدا ايمان خود را با تقصير در تقوى ضايع مكنيد تا در افسوس بزرگ افتيد، و بترسيد از حرام كردن آنچه خدا براتان حلال كرده و در هر نافرمانى از آنكه باو عقيده داريد كه خداى سبحان است، و اين دو آيه دلالت دارند بر بدى تكروى و توحش و كنارهگيرى از شيوه عموم مردم در زن خواستن و فرزند جستن و آباد كردن زمين، و روايت است كه پيغمبر ٦ گوشت مرغ ميخورد و فالوده و از حلواء و عسل خوشش مىآمد و فرمود: راستى مؤمن شيرينست و شيرينى دوست، و فرمود: در شكم مؤمن گوشهايست كه پرش نكند جز حلواء.
«لَيْسَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ جُناحٌ» در مجمع گفته: يعنى گناه و حرج در آنچه تناول كرده از مى و قمار پيش از نزول حرمت آنها، و در تفسير اهل بيت است كه مقصود در تناول حلال است، و اين واژه شامل خوردن و نوشيدن هر دو مىشود، از ابن عباس و انس و ابن عازب و قتاده و ضحاك روايت است كه چون حرمت