آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ٣١١ - روايات
٣٢- در كافى (. ص ١٦): بسندى از محمّد بن اسماعيل يا ديگرى كه پرسيدم از ابى جعفر ٧ كه قربانت مرد دعا كند كه آنچه زن آبستن در شكم دارد پسرى درست باشد، فرمود: تا چهار ماهش تمام نشده دعا كند زيرا ٤٠ شب نطفه است، ٤٠ شب علقه، ٤٠ شب مضغه كه مىشود چهار ماه، سپس خدا دو فرشته نگارنده فرستد گويند چه بسازيم؟ بسر يا دختر؟ شقى يا سعيد؟ گويند: پروردگارا روزيش چيست عمرش چه؟ مدتش كدام؟ همه اينها گفته شوند و پيمانش ميان دو ديده او است و بدان بنگرد پيوسته بر پا باشد در شكم مادرش تا چون بيرونشدنش نزديك شود خدا عزّ و جلّ فرشتهاى بدو فرستد و نهيبى باو زند و بيرون آيد و پيمان را فراموش كرده.
٣٣- و از همان (٠٠): بسندش از امام ششم ٧ كه: رحم ٤ راه دارد و از هر كدام نطفه در آيد يك فرزند آيد و اگر از دو در آيد دو قلو باشند و از سه سه قلو و و از چهار چهار قلو باشند، و از يك راه بيش از يك نباشد.
٣٤- و از همان (٠ ص ١٧): بسندى از امام ششم ٧ كه رحم ٤ خانه دارد نوزاد خانه يكم بپدر ماند و خانه دوم بمادر و از سوّم به عموها و از چهارم بدائيها.
بيان: در اين روايت هم اشارهايست باينكه ممكن است در هر خانه نوزادى بوجود آيد و موافق خبر اول باشد و از اين رو كلينى- ره- آن را در باب (اكثر ما تلد المرأة) آورده.
٣٥- در نهج البلاغه (ج ١ ص ٣٠٣) فرموده: آيا آفريده درست، و بر آورده رعايت شده در تيرگيهاى زهدان و درون پردههاى تو در تو و گران، آغاز شدى از كشيدهاى از گل، و نهاده شدى در جايگاهى محكم، تا اندازه معلوم و عمرى بخش شده، در شكم مادر چرخيدى بچه شكمى- نه خواندنى داشتى نه آوازى شنيدى، سپس از جايگاهت بر آمدى در خانهاى كه نديده بودى، و راه بهره و ريش را نميشناختى چه كسى مكيدن پستان مادر بتو آموخت، و بدنبال نياز رفتن و خواستن را بتو