آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ١٦٤ - تتميم پرسوديست در باره اثر بخشى خدا در ممكنات
اخروى نيرومندتر باشد بطورى كه مانع از كارهاى نشناخته و آثار شگفتبار نباشد و بتواند امورى كه در دنيا از او نهان بوده مشاهده كند و توانا باشد بر آفريدن صورتهاى شگفت و ناشناس زيبا يا زشت بتناسب اوصاف و اخلاقى كه دارد- پايان.
و چون در سخن او بينديشى ميفهمى با همه سرپوشى كه روى عقيده خود نهاده باز هم خود را لو داده.
و برخى پزشكان ديرين در بيان تشريح اعضاء و فوائد آنها از جالينوس چنين نقل كرده كه موى ابروان و مژگان نه از اندازه لازم كوتاهترين و نه بلندتر و براى آنها اندازه ثابتى است كه درازتر از آن نشوند و اما موى سر و ريش بسيار دراز شوند، و سببش اينست كه موى سر و ريش دو سود دارند يكى پوشاندن بشره زير آنها و ديگرى بيرون كشيدن مواد زائده از درون تن، و پوشش و پرده بودنشان از چند راه است و نسبت بسن و اوضاع و احوال و جاى زندگى و زمان آن فرق ميكند، زيرا نياز يك مرد كامل بموى بلند مانند نياز يك كودك خردسال نيست و نه مانند نياز يك پير شكسته و نه يك زن.
و همچنين نياز بدان در تابستان و زمستان برابر نيست و نه در سرزمينهاى گرم و سرد، و نياز كسى كه چشمش درد كند و سرش درد كند بدان چون نياز يك تندرست نيست، از اين رو ما بايد درازى مو را در هر وقتى باندازه مناسب آن بسازيم، و اما دو ابرو و مژه اگر فزون يا كاسته شوند سودشان تباه شود، زيرا سود مژه اينست كه مانند ديوارى برابر ديده باشد تا چيزى خرد در آن نيفتد هنگامى كه باز است.
و موى دو ابرو سدّند در برابر آب و عرقى كه از سر بديدهها سرازير شوند، و اگر از درازيش كاسته شود يا از شمارش كم گردد بسود مورد نياز آن زيان رسد، زيرا مژگان كوتاه مانع افتادن خردهها در ديده نگردد و ابروان كم و كوتاه مانع از رسيدن آب و عرق بچشمها نشوند، و اگر بلندتر از اندازه شوند ديگر بارو نباشند بلكه مژگانها روى ديده افتند و مانع ديد شوند و ابروها هم روى ديده سرازير شوند و وسيله رسيدن آب و عرق بدان شوند نه مانع آن گردند با اينكه جلو حدقه چشم بايد