٦- اى موسى! به راستى كه او درس ناخوانده است و همو باشد كه بنده راست گفتارى است كه بر هر چه دست نهد بركت يابد و ما آن را خجسته و نيكو گردانيم. در علم من اين گونه باشد و اين گونه او را آفريدم، به واسطه او رستاخيز را آغاز كنم و به واسطه امّت او، كليدهاى دنيا را به پايان برم، پس به ستم پيشه‌گان بنى اسرائيل بگو كه نامش را از ميان نبرند و او را وانگذارند و هر چند كه بى‌گمان اين كار را خواهند كرد؛ و براى من، دوستدارى او نيكوست و من همراه او و از هواخواهان اويم و او نيز از هواداران من است و هواداران من همان چيره‌گرانند.

٧- اى موسى! تو بنده من و من پروردگار تو هستم. كوچك تنگدست را خوار و زبون مشمار و حسرت توانگر را مخور و هنگام يادآورى من، فروتن و هنگام بر زبان آوردن نامم به رحمت من اميدوار باش، با آوازى فروتنانه و اندوهناك، لذت‌هاى تورات را به من بشنوان؛ به گاه يادآورى من، آرام گير و مرا پرستش كن و بر من شريك قرار مده، به راستى كه من سرورى بزرگم، همانا كه من تو را از نطفه‌اى كه از آب پستى بود آفريدم، از گلى كه از زمينى پست و درهم آميخته بود درآوردم، پس آنگاه بشرى پديد آمد، پس من آن آفريده را پديد آوردم؛ ذات من خجسته و ساخته من پاك باد؛ همچون من چيزى نباشد و من زنده جاودانه‌ام كه به زوال نرسم.

٨- اى موسى! چون مرا فراخوانى، ترسان و دلواپس و هراسان باش و به گاه مناجات با من، با دلى فروتن و هراسان نجوا كن و با تورات من، روزگار زندگى را زنده بدار و ستودگى‌هاى مرا به نادانان بياموز و نعمت‌هاى نهان و آشكارم را به آنان يادآور شو و به آنان بگو: گمراهى‌اى را كه در آن به سر مى‌برند طولانى نسازند كه به راستى، بازخواست من دردآور و سخت باشد.

٩- اى موسى! آن هنگام كه ريسمان ارتباط تو، از من گسسته شد، به ريسمانى ديگر نپيوندد، پس مرا پرستش كن و همانند بنده‌اى كوچك و زبون، در برابرم بايست. خويشتن را سرزنش نما كه او به سرزنش سزاوارتر است، و بر بنى اسرائيل با كتاب من ستم مران كه اين كتاب براى دل تو، اندرزگويى روشنگر است و آن، گفتار پروردگار جليل و فرازمند جهانيان باشد.

١٠- اى موسى! هر گاه مرا فراخوانى بيابى، كه من به زودى هر آنچه را كه مرتكب‌شده‌اى خواهم آمرزيد. آسمان بيمناكانه مرا به پاكى ياد كند و فرشتگان از ترس من نگرانند و زمين اميدوارانه، مرا به پاكى ياد كند