٣٧- چهار چيز است كه در وجود هر كس باشند او در نور اعظم خداوند- عزّ و جلّ- است: كسى كه پناه كارش گواهى دادن به اين باشد كه معبود [راستينى‌] جز خداوند يگانه نيست و اينكه من رسول خدا هستم؛ آن كه چون مصيبتى به او رسد، گويد: «إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ‌» و كسى كه چون خيرى به او برسد، گويد: «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌» و آن كه چون مرتكب گناهى شود، گويد: «استغفر اللَّه و أتوب إليه».

٣٨- به هر كس چهار چيز دادند از چهار چيز ديگر محرومش نساختند: به كسى كه آمرزش‌جويى داده شد از مغفرت الهى بى‌بهره نماند، به هر كه توفيق شكرگزارى داده شد از فزونى نعمت دريغ نشود، به هر كه راه توبه را نشان دادند از پذيرش توبه‌اش كوتاهى نشود و به هر كه اجازه دعا داده شد از اجابت آن دريغ نگردد.

٣٩- دانش گنجينه‌هايى است كه كليدهايش پرسش است، پس بپرسيد- خداوند شما را رحمت كناد!، زيرا در اين پرسش و پاسخ چهار كس اجر و مزد گيرند:

پرسشگر، پاسخگو، شنونده و دوستدار آنان.

٤٠- از دانشمندان بپرسيد، با حكما گفتگو كنيد و با تهيدستان همنشينى نماييد.

٤١- فضل دانش در نزد من محبوب‌تر از فضل پرستش است و بهترين ديانت شما پارسايى است.

٤٢- كسى كه بدون علم و دانش براى مردم فتوى دهد، فرشتگان آسمان و زمين او را نفرين مى‌كنند.

٤٣- همانا بلاى بزرگتر قرين پاداش بزرگتر است؛ چون خداوند متعال بنده‌اى را دوست بدارد، او را مى‌آزمايد و به بلا مبتلا مى‌سازد، پس اگر خشنود شود، از خشنودى الهى برخوردار و اگر خشمگين شود، سزاوار خشم الهى خواهد بود.

٤٤- مردى نزد آن حضرت ٦ آمد و گفت: اى پيامبر خدا، مرا اندرز ده! پيامبر فرمود: هيچ چيزى را با خداوند شريك قرار مده حتى اگر به آتش انداخته شوى و شكنجه گردى كه در قبال اين [حركت توحيدى‌]، دلت آرام مى‌گيرد. از پدر و مادرت اطاعت كن و به آنان نيكى نما؛ چه زنده باشند و چه مرده اگر به تو امر كنند تا دست از خانواده و مال و منال خويش بردارى، طبق خواسته آنها عمل كن كه اين از ايمان است.

نماز واجب را به عمد ترك مكن؛ زيرا كسى كه نماز واجب را به عمد ترك نمايد، امان الهى از او برداشته مى‌شود. مبادا مى، نوشى يا از مستى آورهاى ديگر استفاده كنى؛ زيرا اين هر دو [مورد] كليد همه بدى‌هايند.