تحف العقول ت حسن زاده - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٦٥١ - از امام صادق

٢٠- هر كس [با عدم وجود زمينه‌] بر سلطان ستمگر اعتراضى نمايد اگر از جانب سلطان، بلايى ببيند بر آن بلا پاداشى نبرد و بردبارى به آن، روزى‌اش نگردد.

٢١- به راستى خداوند بر مردمى نعمت‌هايى را ارزانى نمود ولى آنان سپاسش نداشتند پس آن نعمت‌ها موجب عذابشان گرديد؛ و مردمى را به سختيها دچار ساخت و شكيبايى نمودند پس آن سختيها، بر آنان نعمت گرديد.

٢٢- بهسازى روابط اجتماعى و مردمدارى [همچون‌] پيمانه پرى است كه دو سوّم آن تيزهوشى و يك سوّمش ناديده انگارى [عيوب ديگران‌] است.

٢٣- انتقامجوئى از بينوايان چه قدر زشت است.

٢٤- از امام صادق ٧ پرسيده شد كه مردانگى چيست؟ امام ٧ فرمود: [اين است كه‌] خدا تو را در آنجا كه بازداشته‌ات، نبيند و از آنجا كه امر نموده، تو را غايب نبيند.

٢٥- آن كس را كه به تو نعمتى بخشيد سپاس‌گزار و بر آن كس كه تو را سپاس گزارد نعمت ببخش، چرا كه با سپاسگزارى نعمت از ميان نرود و با ناسپاسى، نعمت از ميان رود و سپاس، نعمت را افزون كند و از فقر در امان دارد.

٢٦- برآورده نشدن نياز نيكوتر از خواهش آن از نااهل است. و سخت‌تر از گرفتارى بدخلقى [و صبر نكردن‌] بر آن گرفتارى است.

٢٧- مردى از امام صادق ٧ خواهش كرد كه سخنى كوتاه كه نكويى دنيا و آخرت را داراست به او بياموزد. امام ٧ فرمود: دروغ مگوى.

٢٨- از امام صادق ٧ پرسيده شد كه بلاغت چيست؟ امام ٧ فرمود: آن كه به چيزى آگاهى يافت سخنش در آن زمينه كم شود و به راستى بدين جهت او را بليغ خوانده‌اند كه به كمترين تلاش به مقصودش دست مى‌يابد.

٢٩- بدهكارى اندوه شب و خوارى روز است.