تحف العقول ت حسن زاده - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٥٦٣ - نامه امام صادق

عداوت و كينه‌اى كه از شما به دل دارند بيشتر از آن است كه به شما اظهار مى‌نمايند. مجالس شما و مجالس آنان يكى است. به راستى، بنده‌اى كه خداوند او را در اصل- اصل آفرينش- مؤمن آفريده است از دنيا نرود مگر آن كه خدا كارى كند كه از شرّ بدش آيد و او را از آن دور نمايد و با هر كه خداوند چنين كند، او را از فرو افتادن در كبر و خود بزرگ بينى حفظ نمايد. پس نرمخو و خوشخو و خوشرو گردد و وقار و آرامش و خشوع اسلامى در او جلوه‌گر شود و توفيق خويشتن دارى از محرّمات و اجتناب از موجبات خشم خدا را پيدا نمايد و خداوند مهرورزى و نرم رفتارى و ترك قطع ارتباط با مردم و دست برداشتن از خصومات با آنان را نصيبش سازد و با اين اخلاق ناپسند و دارندگان آنها سر و كارى ندارد.

و به راستى، بنده‌اى را كه خداوند در اصل- اصل آفرينش- كافر آفريده است از دنيا نرود مگر آن كه خداوند كارى كند كه از شرّ خوشش آيد و به شرّ نزديك گردد؛ پس هر كه چنين روحيه‌اى پيدا كرد، به كبر و خود بزرگ بينى گرفتار شود و سنگدل و بدخو و ترشرو گردد و دشنامش علنى و شرم و حيائش اندك شود و خداوند پرده‌اش را برگيرد و او بر موج گناه سوار شود و طاعت الهى و طاعتگران را دشمن دارد. پس دور است فاصله ميان حال مؤمن و كافر. بنا بر اين از خدا عافيت خواهيد و آن را در پيشگاه خدا جستجو نماييد. و لا حول و لا قوّة إلّا باللَّه.

بسيار دعا كنيد؛ زيرا خداوند بندگان دعاگوى خود را دوست دارد و به بندگان مؤمن خود وعده اجابت داده است و خداوند در روز قيامت دعاى مؤمنان را از كردارشان تلقّى نمايد و در بهشت بر پاداش آنها بيفزايد.

در هر ساعت از ساعات شبانه روز، چندان كه در توان داريد به ذكر خدا بسيار پردازيد؛ زيرا خداوند امر كرده بسيار ذكر او نماييد. و خداوند به ياد مؤمنانى باشد كه بسيار ذكر او نمايند، هيچ كدام از بندگان مؤمنش او را ياد نكند جز اينكه خدا هم او را به خير و خوبى ياد كند.