اى پسر نعمان! از مجادله و ستيزه كردن بپرهيز كه كردارت را بر باد دهد و از جرّ و بحث بپرهيز كه هلاكت سازد و زياد به خصومتگرى مپرداز؛ زيرا تو را از خدا دور نمايد. سپس فرمود: به راستى، آنان كه پيش از شما بودند در پى «سكوت آموزى» بودند در حالى كه شما دنبال «سخن آموزى» هستيد! شيوه آنان چنين بود كه هر گاه يكى از ايشان مى‌خواست «عابد» گردد قبل از آن ده سال به فراگيرى سكوت مى‌پرداخت، پس اگر خوب از عهده فراگيرى آن برمى‌آمد و در آن راه استقامت مى‌ورزيد، از عابدان به شمار مى‌آمد و گر نه مى‌گفت: من لياقت اين مقام را ندارم. همانا كسى كه از هرزه گويى دم فرو بندد و در حكومت باطل، آزار [آنان‌] را تحمّل نمايد، چنين كسانى نجيبان برگزيده و دوستان راستين خدا و اهل ايمانند.

به راستى، منفورترين شما نزد من افرادى‌اند كه سخن پراكنى كنند و سخن چينى را پيشه خود سازند؛ آنان كه به برادران خود حسد ورزند، نه آنها از من هستند و نه من از آنانم. به راستى، دوستان من كسانى‌اند كه سر سپرده فرمان ما هستند و از دستورهاى ما پيروى مى‌كنند و در تمام امورشان ما را الگوى خود قرار مى‌دهند. سپس فرمود: به خدا سوگند! اگر يكى از شما به اندازه تمام زمين دنيا به پيشگاه خدا طلا تقديم نمايد ولى بر مؤمنى حسد ورزد، با همان طلاها در دوزخ او را داغ كنند! اى پسر نعمان! آن كس كه سخنان محرمانه ما را فاش نمايد مانند كسى نيست كه با شمشير ما را بكشد بلكه گناهش بزرگتر است، بزرگتر است و بزرگتر! اى پسر نعمان! هر كس حديثى نقل نمايد كه به زيان ما تمام شود از كسانى باشد كه ما را به عمد كشته است نه از روى خطا.

اى پسر نعمان! هر گاه حكومت جور و ستم برپاست، برو و از كسى كه از او مى‌ترسى با خوشامدگويى [مصلحت‌آميز] استقبال كن؛ زيرا تعرّض‌كننده به چنان دولتى دست به يك نوع خودكشى زده و خود را به هلاكت افكنده است. همانا خداوند مى‌فرمايد: «و خود را با دست خود به هلاكت ميفكنيد» [سوره بقره (٢)، آيه ١٩٥].

اى پسر نعمان! ما خاندانى هستيم كه همواره شيطان در ميان ما فردى نفوذى داخل مى‌كند كه نه از ماست و نه از اهل دين ما پس وقتى شيطان او را پرآوازه ساخت به طورى كه مورد توجّه مردم قرار گرفت، به او فرمان مى‌دهد كه بر ما دروغ بندد. و يكى كه رفت نفوذى ديگرى آيد.