تحف العقول ت حسن زاده - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٥٣٥ - سخنان كوتاهى كه از امام باقر

و خدا بنده مؤمن را از دنيا پرهيز دهد همان طور كه طبيب بيمار را پرهيز دهد.

٦١- همانا خداوند دنيا را به دوست و دشمن بدهد ولى دينش را جز به دوستدارش ندهد.

٦٢- به راستى شيعيان على ٧ آنهايند كه در راه ولايت ما نسبت به يك ديگر فداكارى مى‌كنند و در دوستى ما به يك ديگر مهر مى‌ورزند و براى برپادارى امر ما به ديدار هم مى‌روند؛ آنان كه چون خشم گيرند ستم نورزند و چون خشنود گردند زياده روى ننمايند؛ بركت همسايگان و آسودگى همنشينانند.

٦٣- تنبلى به دين و دنيا آسيب زند.

٦٤- اگر گدا مى‌دانست كه در گدايى چه [ذلّتى‌] نهفته است هرگز كسى از ديگرى گدايى نمى‌كرد و اگر آن كسى كه از او چيزى خواسته شده مى‌دانست كه در برآورده نكردن خواهش چه [بدى‌اى‌] وجود دارد هرگز كسى از ديگرى مضايقه نمى‌كرد.

٦٥- همانا خداوند را بندگانى باشد كه با خوشبختى و توانگرى زندگى مى‌كنند و مردمان در سايه ايشان [به نيكى‌] زندگى مى‌كنند و آنان در ميان بندگان چون بارانند و خداوند را بندگانى باشد نفرين شده و بى‌خير كه نه خودشان زندگى مى‌كنند و نه مردم در سايه آنان [به نيكى‌] زندگى مى‌كنند و آنان در ميان بندگان چون ملخى هستند كه بر چيزى نمى‌افتند مگر آن كه تار و مارش مى‌كنند.

٦٦- با مردم به نيكوترين سخنى كه دوست داريد آنان به شما بگويند، سخن گوييد. زيرا خداوند از نفرين‌كننده دشنام پيشه طعنه زننده بر مؤمنين و دشنام گوى بى‌آبرو و گداى سمج نفرت دارد و با حياى صبر پيشه پاكدامن پرهيزگار را دوست دارد.

٦٧- به راستى خداوند سلام رسا را دوست دارد.