ابن سبا عرض كرد: يا أمير المؤمنين، مگر خدا در همه جا نيست؟ فرمود: چرا. عرض كرد: پس چرا بنده خدا دستهاى خود را [فقط] به سوى آسمان بلند مى‌كند؟ فرمود: واى بر تو! مگر در قرآن نخوانده‌اى: «و روزى شما و آنچه وعده داده شده‌ايد در آسمان است»؟

[سوره ذاريات (٥١)، آيه ٢٢] پس روزى را جز از جايى كه براى آن تعيين شده از كجا طلب مى‌كنى؟ و آن همان است كه خدا در آسمان وعده داده است.

نماز بنده‌اى قبول نمى‌شود تا آن كه از خدا درخواست بهشت نمايد و از آتش دوزخ به او پناه برد و از او خواهد حور العين را همسرش سازد. هر گاه يكى از شما به نماز مى‌ايستد بايد آن را آخرين نماز خود بداند كه مى‌خواهد براى هميشه با آن وداع نمايد. لبخند نماز را باطل نمى‌كند ولى خنده با صدا [قهقهه‌] نماز را باطل مى‌كند. چون خواب به دل راه يافت وضو گرفتن واجب شود. هر گاه در حال نماز خواب بر چشم تو چيره شد نماز را قطع كن و بخواب؛ زيرا در حال خواب آلودگى نمى‌دانى چه بر زبان مى‌رانى شايد بر خود نفرين نمايى.

هر كس ما را از دل دوست دارد و به زبانش يارى كند و در جنگ و جهاد ما را همراهى نمايد، در بهشت با ما و هم درجه ما خواهد بود. هر كس ما را از دل دوست دارد و به زبانش يارى ننمايد و در جنگ و جهاد ما را همراهى نكند، از اين درجه يك مرتبه پايين‌تر خواهد بود. هر كس ما را از دل دوست دارد ولى با دست و زبان ياريمان نكند، او هم در بهشت با ما خواهد بود. هر كس در دل خود ما را دشمن دارد و با دست و زبانش بر زيان ما باشد در پست‌ترين درجه دوزخ خواهد بود. و هر كس در دل خود ما را دشمن دارد و با زبانش عليه ما تلاش كند ولى اقدام عملى بر زيان ما ننمايد در دوزخ يك درجه تخفيف داده خواهد شد و هر كس ما را در دل خود دشمن دارد ولى با دست و زبان بر زيان ما اقدام نمى‌كند او نيز در دوزخ خواهد بود. همانا اهل بهشت به منازل شيعيان ما آنسان نگرند كه انسان به ستاره‌هاى آسمان مى‌نگرد. هنگام خواندن سوره‌هاى مسبّحات [سوره حديد، حشر، صفّ، جمعه، تغابن، و بنا بر قولى سوره اعلى‌] بگوييد: «پاك و منزّه پروردگار بلند مرتبه» و هر گاه آيه‌ إِنَّ اللَّهَ وَ مَلائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِ‌ را خوانديد، بر پيامبر بسيار صلوات بفرستيد چه در نماز باشيد و چه در غير نماز. در بدن كم‌سپاس‌تر از چشم نيست؛ پس هر چه «چشم» درخواست مى‌كند ندهيدش كه شما را از ياد خدا عزّ و جلّ غافل مى‌سازد.

هر گاه سوره «و التّين» را خوانديد در پايان آن بگوييد: «ما بر اين از گواهانيم» و هر گاه آيه‌ قُولُوا آمَنَّا بِاللَّهِ‌ را خوانديد پس از آن بگوييد: آمنّا باللَّه تا برسيد به اين فرمايش خدا:

وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ‌ [سوره بقره (٢)، آيه ١٣٦].