تحف العقول ت حسن زاده - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٨٩ - كلمات قصار حضرت رسول

١٣٢- هر كس خشنودى مخلوق را به بهاى خشم خالق جويد، خداوند- عزّ و جلّ- همان مخلوق را بر او مسلّط سازد.

١٣٣- همانا خداوند در ميان بنده‌هايش مردمى را براى نيازهاى آنان آفريده كه شيفته احسانند و سخاوت را بزرگوارى شمارند. و خدا اخلاق نيك را دوست دارد.

١٣٤- همانا براى خداوند بندگانى است كه مردم براى رفع حاجات خود به آنان پناه مى‌برند، آنان همان كسانند كه در روز رستاخيز از عذاب الهى در امانند.

١٣٥- همانا مؤمن تربيت شده خداست، هر گاه خدا به او گشايش دهد، او نيز گشاده دست مى‌گردد و چون خداوند از او دريغ نمايد، او چاره جز دريغ ندارد.

١٣٦- بر مردم روزگارى فرا مى‌رسد كه اگر دنياشان تأمين باشد، هر چه از دينشان آسيب ببينند، باكى ندارند.

١٣٧- خداوند دلهاى بندگانش را بر دوستى كسى كه به او احسان كند و بر دشمن كسى كه به او بدى نمايد، سرشته است.

١٣٨- هر گاه امّت من پانزده خصلت را دارا شوند به بلا دچار مى‌شوند. عرض شد: اى پيامبر خدا! آن خصلت‌ها چيست؟ فرمود: هر گاه درآمدها در دست عده مخصوصى باشد؛ امانت را غنيمت شمارند؛ پرداخت زكات را خسارت پندارند، مرد به فرمان همسرش باشد ولى با مادرش نافرمانى كند؛ نسبت به دوست خود نيكوكار باشد ولى نسبت به پدر خود جفاكار؛ آوازهاى نامشروع در مسجدها بلند شود، مرد را از ترس گزندش گرامى دارند؛ پيشواى قوم، پست‌ترين فرد جامعه باشد، هر گاه ابريشم پوشند، مى بنوشد كنيزان آوازه خوان استخدام نمايند؛ ساز بنوازند و آيندگان اين امّت، پيشينيان خود را لعنت كنند، در چنين شرائطى مى‌بايست در انتظار اين سه پيشامد باشند: باد سرخ، مسخ شدن مردم و از هم پاشيدگى نظم جامعه.