تحف العقول ت حسن زاده - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٨٢٧ - سخنانى كوتاه از امام جواد

٧- ابو هاشم جعفرى گويد: در روزى كه امام جواد ٧، امّ الفضل دختر مأمون را به همسرى گرفت، عرض كردم: اى مولاى من، خير و بركت امروز بر ما بزرگ بود.

فرمود: اى ابو هاشم! در واقع بركات خدا امروز بر ما بزرگ بود. گفتم: آرى مولاى من، پس امروز چه گويم؟ فرمود: خير بگو تا خير نصيبت گردد. گفتم: مولاى من، من چنين كنم و بر خلاف اين انجام ندهم. فرمود: در اين صورت درست مى‌روى و جز خير نمى‌بينى.

٨- امام جواد ٧ به يكى از دوستدارانش چنين نوشت: امّا، اين دنياست كه ما نيز از آن بهره‌مند هستيم، ولى هر كه مورد دلخواه او همان دلخواه دوستش باشد و به مسلك و فكر او نزديك گردد پس همواره با اوست. و آخرت اقامتگاه دائمى است.

٩- تأخير در توبه، خود را فريب دادن است و امروز و فردا كردن زياد، باعث سرگردانى است و پيامد عذرتراشى براى خدا، هلاكت است و پافشارى بر گناه در اثر آسوده خاطر بودن از مكر خداست «و از مكر خدا آسوده خاطر نباشد مگر كسانى كه زيانكارند». [سوره اعراف (٧)، آيه ٩٩].

١٠- روايت شده كه ساربانى امام جواد ٧ را از مدينه به كوفه آورد و با اينكه حضرت چهار صد دينار به وى پرداخته بود باز هم براى گرفتن انعام چانه مى‌زد، امام ٧ فرمود: سبحان اللَّه! مگر نمى‌دانى افزونى نعمت از طرف خدا قطع نشود مگر آنكه شكرگزارى بندگان قطع گردد؟! ١١- بيعت زنان با رسول خدا ٦ به اين شيوه بود كه دست خود را در ظرف آبى فرو مى‌برد و خارج مى‌ساخت و زنان با اقرار و ايمان به خدا و تصديق پيامبرش به نيّت تعهّد به آنچه بر آنها لازم بود دست خود را در آن آب فرو مى‌بردند.

١٢- اظهار چيزى قبل از آنكه محكم و قطعى گردد باعث تباهى آن است.

١٣- مؤمن [به سه خصلت‌] محتاج است: توفيق از جانب خدا، واعظى از درون خود و پذيرش نصيحت از هر كس كه او را نصيحت نمايد.