خداى عزّ و جلّ فرموده: «مردان و زنان بى‌همسر خود و غلامان و كنيزان صالح خود را همسر دهيد. اگر تنگدستند خداوند آنان را از فضل خويش بى‌نياز خواهد كرد و خدا گشايشگر داناست». [سوره نور (٢٤)، آيه ٣٢] سپس، همانا محمّد بن على، امّ الفضل دختر عبد اللَّه را خواستگارى كرده و پانصد درهم به او مهر داده و من هم دخترم را به همسرى وى درآوردم، اى ابو جعفر، آيا شما اين نكاح را قبول كردى؟ امام جواد ٧ فرمود: من اين ازدواج را با اين مهريّه قبول كردم. آنگاه مأمون جشن عروسى برپا كرد و به همه مردم از خاص و عام و اشراف و كارمندان به اندازه مراتب و مقامات آنان جايزه داد و براى هر طبقه از مردم به اندازه استحقاقش صله بخشيد.

چون همگان از مجلس رفتند مأمون به امام جواد ٧ گفت: اى ابو جعفر، اگر مصلحت مى‌دانيد حكم هر يك از آن افراد را در كشتن شكار بيان بفرماييد. امام جواد ٧ در پاسخ فرمود: به راستى، چون كسى در حال احرام شكارى را در خارج از حرم بكشد و شكار از پرندگان بزرگ باشد، كفّاره‌اش يك گوسفند است ولى اگر آن را در حرم بكشد، كفّاره‌اش دو برابر است. اگر جوجه‌اى را در خارج حرم بكشد، كفّاره‌اش بره‌اى است كه تازه از شير گرفته باشند ولى بهاى جوجه بر عهده او نيست؛ زيرا در حرم نبوده و اگر در حرم باشد برّه و بهاى جوجه بر عهده اوست. و اگر آن شكار از حيوانات وحشى باشد، در مورد گورخر، كفّاره‌اش يك گاو است و اگر شتر مرغ باشد، كفّاره‌اش يك شتر است و اگر در توانش نباشد شصت مستمند را غذا دهد و اگر اين هم در توانش نباشد، هجده روز، روزه بگيرد. و اگر آن شكار گاو باشد، كفّاره‌اش يك گاو است و اگر از عهده آن برنيايد، سى مستمند را غذا دهد و اگر آن هم در توانش نباشد نه روز، روزه بگيرد. و اگر آهويى را بكشد، كفّاره‌اش يك گوسفند است و اگر نتواند ده مستمند را غذا دهد و اگر آن هم در توانش نبود سه روز، روزه بگيرد. و اگر يكى از اين موارد را در داخل حرم انجام دهد، كفّاره‌اش دو برابر است «و بايد آن را به كعبه برساند و قربانى نمايد». [سوره مائده (٥)، آيه ٩٥].

و حقّ واجب آن است كه اگر احرامش براى حج باشد آن را در منى- آنجا كه قربانگاه مردم است- نحر كنيد و اگر احرامش براى عمره باشد بايد آن را در آستانه كعبه در مكّه نحر نمايد و به اندازه قيمت آن صدقه دهد تا دو برابر به شمار آيد