تحف العقول ت حسن زاده - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٧٤٩ - سخنانى كوتاه از امام كاظم

١٨- تلاش كنيد كه وقت شما چهار ساعت باشد: ساعتى براى مناجات با خدا، ساعتى براى كار زندگى، ساعتى براى معاشرت با برادران و اشخاص مورد اعتماد كه شما را از عيب‌هايتان آگاه نمايند و از دل با شما خالص و يك رو باشند و ساعتى كه در آن براى لذت‌هاى غير حرام خويش خلوت كنيد و با اين ساعت، براى سه ساعت ديگر نيرو مى‌يابيد. به خود تلقين تنگدستى و عمر دراز ننماييد؛ چرا كه هر كس تنگدستى را به خود تلقين كند بخيل گردد و هر كس به خود عمر دراز را تلقين كند زياده خواه شود. براى خويشتن سهمى از دنيا قرار دهيد، به آن مقدار به خويشتن بدهيد كه حلال خواهد و جوانمردى را از بين نبرد و زياده‌روى در آن نباشد و با اين سهم از دنيا، براى كارهاى دينى يارى جوييد؛ زيرا روايت شده است كه «از ما نيست هر كه دنيايش را براى دينش رها سازد يا دينش را براى دنيايش رها نمايد».

١٩- دين خدا را بشناسيد و عميق‌نگرى كنيد كه دين‌شناسى كليد بينش و كمال عبادت است و راه رسيدن به جايگاه‌هاى بلند و مراتب ستبر و با عظمت در دين و دنياست و برترى دين‌شناس بر عبادت پيشه همانند برترى خورشيد بر ستارگان است و هر كس دينش را نشناسد خدا از هيچ كردار او خرسند نباشد.

٢٠- امام كاظم ٧ به على بن يقطين فرمود: كفاره خدمتگزارى به سلطان احسان به برادران است.

٢١- هر آنگاه كه مردم گناهان تازه‌اى پديد آورند كه پيش از اين، آن را انجام نمى‌دادند خداوند گرفتارى‌هاى تازه‌اى بر ايشان پديد آورد كه آن را حساب نمى‌كردند.

٢٢- آن هنگام كه پيشوا دادگر باشد [از جانب خدا] اجر برد و بر تو باد كه او را سپاس گزارى و آن هنگام كه بيدادگر باشد بار گناه را برد و بر تو باد كه صبر پيشه كنى.

٢٣- ابو حنيفه گفت: در دوران ابى عبد اللَّه، صادق ٧، به حج رفتم.

پس چون به مدينه رسيدم. به خانه ايشان وارد شدم و در دالان به انتظار اجازه ورود امام ٧ نشستم كه ناگهان كودكى نوپا خارج شد،