تحف العقول ت حسن زاده - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٧١٧ - سفارش امام كاظم

چرا كه خداوند دلها را با روشنى حكمت، زنده كند همان گونه كه زمين باير و خشك را با باران تند زنده كند».

اى هشام! در انجيل نوشته شده كه «خوشا به حال مهرورزان، آنان كسانى‌اند كه در روز رستاخيز مهربانى بينند. خوشا به حال اصلاح دهندگان ميان مردم، آنان در روز رستاخيز همان مقربانند. خوشا به حال پاك دلان، آنان در روز رستاخيز همان پارسايانند. خوشا به حال فروتنان در دنيا، آنان در روز رستاخيز بر جايگاه‌هايى شاهانه برآيند.

اى هشام! اندك گويى بزرگ حكمتى است؛ پس بر شما باد به [رعايت‌] سكوت؛ زيرا شيوه‌اى نيكو و مايه كم گناهى و سبكى گناهان است و در بردبارى را محكم كنيد كه درش صبر است و به راستى خداى عزيز و جليل كسى را كه بى‌سبب، بسيار بخندد و بدون هدف، بسيار پرسه زند را دشمن مى‌دارد و بر حاكم واجب است كه همچون چوپان باشد؛ از مردمش بى‌خبر نباشد و بر آنها بزرگى ننمايد. در خلوت خويش از خداوند حيا كنيد همان گونه كه در آشكار خود از مردم حيا مى‌كنيد و بدانيد كه [حتى‌] يك كلمه از حكمت گمشده مؤمن است؛ بر شما باد به علم آموزى پيش از آن كه [از ميان‌] برداشته شود و برداشته شدن علم همان از دست رفتن دانشمند از ميان شماست.

اى هشام! آنچه را كه از دانش نمى‌دانى يادگير و آنچه را كه ياد گرفته‌اى به نادان ياد ده، دانشمند را به سبب دانش او، بزرگ دار و مجادله با او را رها كن و نادان را به سبب نادانى‌اش كوچك شمار ولى او را [از خويش‌] مران بلكه او را بخود نزديك كن و ياد ده.

اى هشام! به راستى در سپاسدارى هر نعمت كه كوتاهى كنى همانند گناهى باشد كه به آن بازخواست شوى و امير مؤمنان صلوات اللَّه عليه فرمود: همانا براى خداوند، بندگانى است كه از بيم او شكسته دل شده‌اند [بيمناك شده‌اند] و آنان را از سخن بازداشته در حالى كه سخن‌ورانى خردورزند؛ با كردارهاى پاك در پيشگاه خداوند [از يك ديگر] پيشى گيرند؛ [كردار] بسيار را در پيشگاه او زياد نشمارند؛ به اندك كردارشان خرسند نباشند؛ خويشتن را بد بدانند و حال آن كه آنان بى‌گمان هوشياران و نيكوكاران هستند.