تحف العقول ت حسن زاده - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٦٨٣ - از امام صادق

١٤٧- محمّد بن قيس گفت: از ابى عبد اللَّه در باره دو گروه از اهل باطل كه رو در روى هم مى‌جنگند پرسيدم كه آيا مى‌توانم به آنان سلاح بفروشم؟ امام صادق ٧ فرمود: آرى، سلاح دفاعى همچون زره و جوشن [چيزى مانند زره‌] و كلاه خود و مانند آن را بفروش.

١٤٨- [صرف كردن‌] چهار چيز در چهار چيز مجزى نيست: [صرف كردن دارايى از] خيانت و اختلاس [از غنايم مسلمانان‌] و دزدى و ربا در حج و عمره و جهاد و صدقه دادن مجزى نباشد.

١٤٩- به راستى خداوند دنيا را به دوست و دشمن بدهد ولى ايمان را جز به ويژگان از آفريدگانش ندهد.

١٥٠- هر كه مردم را به پيروى از خويش فراخواند در حالى كه كسى داناتر از او در ميان مردم باشد، او بدعت‌گذارى گمراه است.

١٥١- به امام صادق ٧ عرض شد كه در وصيّت لقمان چه بود؟ امام ٧ فرمود: در آن سفارش‌هايى حيرت انگيز بود و حيرت فزاتر از همه سفارش‌ها اين بود كه به پسرش گفت: از خداى آن گونه هراسان باش كه اگر نيكى همه جنّ و انس را به درگاهش ببرى باز هم تو را عذاب كند و به خداى آن گونه اميد داشته باش كه چون گناهان جن و انس را به درگاهش ببرى از تو درگذرد. آنگاه امام ٧ فرمود: هيچ مؤمنى نيست جز آن كه در دلش دو نور باشد: نور هراس و نور اميد كه اگر اين را وزن كنند بر آن فزونى نيابد و اگر آن را وزن كنند بر اين فزونى نيابد.

١٥٢- ابو بصير گفت: از ابى عبد اللَّه ٧ در مورد ايمان پرسيدم. امام صادق ٧ فرمود:

ايمان به خدا اين است كه از او نافرمانى نشود. عرض كردم: پس اسلام چه باشد؟

امام ٧ فرمود: هر كس به شيوه ما پرستش نمايد و قربانى كند.

١٥٣- هيچ كس سخن ارشاد بخشى نگويد و از آن سخن پيروى نشود. جز آن كه پاداشى برابر با پاداش عمل‌كننده به دست آورد و هيچ كس سخن گمراه سازى نگويد و از آن سخن پيروى نشود جز آن كه بار گناهى همچون بار گناه عمل‌كننده به آن، بر دوش كشد.