تحف العقول ت حسن زاده - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٦٦١ - از امام صادق

٦٤- بر [نعمت‌] مورد علاقه جز با سپاسدارى افزوده نگردد و از سختى جز با شكيبايى كم نگردد.

٦٥- شيطان لشكرى قوى‌تر از زنان و خشم ندارد.

٦٦- دنيا زندان مؤمن و شكيبايى دژ او و بهشت منزلگاهش باشد و دنيا بهشت كافر و گور زندانش و آتش منزلگاهش باشد.

٦٧- خداوند در باره مرگ يقينى شك ناپذير كه شبيه‌تر باشد به شك يقين ناپذير نيافريده است.

٦٨- هر گاه بنده‌اى را ديديد كه در جستجوى گناهان مردم است و گناه خويش را از ياد برده بدانيد كه او فريفته [شيطان‌] گرديده است.

٦٩- خورنده سپاسگزار همانند روزه‌دار اجر خواه پاداش مى‌برد و تندرست سپاسمند همانند بيمار شكيبا پاداش دارد.

٧٠- آن كس كه دانا نباشد نشايد كه خوشبخت شمرده شود و آن كس كه مهرورز نباشد نشايد كه ستايش گردد و آن كس كه شكيبا نباشد نشايد كه كامل شمرده شود و آن كس كه از سرزنش و نكوهش دانشمندان دورى نگزيند در او اميد خير دنيا و آخرت نرود و خردورز را سزاست كه راست گفتار باشد تا سخنش پذيرفته آيد و سپاسگزار باشد تا مستوجب فزونى گردد.

٧١- تو را نسزد كه خيانت‌گرى را كه خيانتش تجربه شده را امين دانى و تو را نشايد كه به كسى كه امانتى سپرده‌اى، متهم كنى.

٧٢- از امام صادق ٧ پرسيده شد كه ارجمندترين مردم نزد خدا چه كسى است؟

امام ٧ فرمود: هر كس كه بيشتر خدا را ياد كند و بيشتر فرمانش برد. [راوى گويد] عرض كردم: منفورترين مردم نزد خدا چه كسى باشد؟ امام ٧ فرمود: آن كس كه خدا را متهم نمايد. عرض كردم: و آيا كسى باشد كه خدا را متهم كند؟ امام ٧ فرمود: آرى! آن كس كه خواهان خير از خداوند شده و خيرى كه به او رسيده ناپسندش آمده و خشمگين گرديده و خداى را متهم نموده است.