٥٠- ابو عبيده به امام صادق ٧ عرض كرد: برايم از خدا بخواه كه روزى‌ام را به دست بندگان نسپارد. امام ٧ فرمود: خواسته خداوند جز اين نباشد كه روزى بندگان را به دست يك ديگر سپارد ولى از خدا بخواه كه روزى تو را به دست بندگان شايسته‌اش نهد كه به راستى اين، نيك بختى است و روزى تو را به دست بندگان ناشايست ننهد كه به راستى اين، نگون بختى است.

٥١- عمل‌كننده بدون بينش همچون رهپوى به بيراهه باشد. تندرويش جز بر دورى‌اش از مقصد نيفزايد.

٥٢- امام صادق ٧ در توضيح اين سخن خداوند عزيز و جليل كه: «از خدا آن گونه كه حقّ پروا كردن از اوست پروا كنيد». [آل عمران (٣)، آيه ١٠٢] فرمود: فرمانبرده شود و نافرمانى نگردد، ياد شود و از ياد نرود، از او سپاسگزارى گردد و ناسپاسى نشود.

٥٣- آن كه خدا را شناسد از او بيمناك باشد و آن كس كه از خدا بيم داشته باشد نفس او از دنيا دست بركشد.

٥٤- هراسان كسى است كه هراس، زبان سخن گويى او را بند آورده است.

٥٥- به امام صادق ٧ گفته شد كه مردمانى گناه مى‌كنند و با اين حال مى‌گويند ما [به بخشش خدا] اميدواريم و پيوسته اين گونه‌اند تا مرگ آنان را در برگيرد. پس امام صادق ٧ فرمود: اينان مردمانى‌اند كه دوست دارند در آرزو بسر ببرند، دروغ مى‌گويند، اميدوار نيستند! به راستى هر كه به چيزى اميدوار باشد آن را بجويد و هر كه از چيزى بهراسد از آن فرار كند.

٥٦- به راستى ما شخص خردورز و دانا و فهميده و دين‌شناس و صبر پيشه و نرم رفتار و شكيبا و راست گفتار و وفادار را دوست داريم. همانا خداوند پيغمبران عليهم السّلام را با مكارم اخلاق ممتاز ساخت. پس هر كه داراى مكارم اخلاق بود خدا را سپاس دارد و هر كه از مكارم اخلاق بى‌نصيب بود بايد با زارى كردن به پيشگاه خداوند مكارم اخلاق را از او بخواهد. پرسيده شد كه مكارم اخلاق كدامند؟

امام صادق ٧ فرمود: پرهيزگارى و قناعت و شكيبايى و سپاسدارى و صبر پيشه‌گى و حيا و سخاوتمندى و دليرى و غيرت و راست گفتارى و نيكوكارى و بازپردازى امانت و يقين و نيك خويى و مردانگى.