تحف العقول ت حسن زاده - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٦٥٥ - از امام صادق

٤٠- به همديگر دست دهيد كه دست دادن كينه را از ميان برد.

٤١- تقواى خدا را پيشه كن هر چند اندك باشد؛ و پرده‌اى هر چند نازك ميان خود و خدا نگهدار.

٤٢- هر كس هنگام خشم و رغبت و ترس و شهوت، خويش را نگه دارد خداوند جسمش را بر آتش حرام كند.

٤٣- سلامتى نعمتى پنهان است وقتى كه هست از ياد برود و آنگاه كه برفت به ياد آيد.

٤٤- نعمت خداوند در خوشى‌ها از باب لطف و فضل است و در سختى‌ها براى پاكسازى گناهان است.

٤٥- چه بسيار نعمت‌هايى كه خداوند به بنده‌اش ارزانى نمايد بى‌آن كه بنده آرزويش را كرده باشد و چه بسيار آرزومندانى كه خيرشان در چيز ديگرى باشد و چه بسيار بندگانى كه به سوى مرگ خويش مى‌شتابند ولى در رسيدن به نصيب خويش سست خيزند.

٤٦- آن كس كه براى هر مصيبتى شكيبايى و براى هر نعمتى سپاسى و براى هر سختى ثروتى مهيا ننمايد فرومانده گردد و در هر بلا و از دست دادن فرزند و دارايى شكيبايى پيشه كن؛ چرا كه خداوند امانت و بخشش خويش را باز پس مى‌گيرد تا شكرگزارى و شكيبايى شما را بيازمايد.

٤٧- هيچ چيزى نيست جز آن كه داراى اندازه‌اى باشد. پرسيده شد كه اندازه يقين چيست؟ امام صادق ٧ فرمود: اينكه از چيزى جز خدا نترسى.

٤٨- مؤمن را سزاست كه هشت صفت در او باشد: در سختى‌هاى تكان دهنده باوقار و در بلا صبر پيشه و به آنچه خدايش روزى داده قانع باشد و بر دشمنانش ستم نورزد و سربار دوستانش نباشد، بدنش از او در سختى و مردم از او در آسودگى باشند.

٤٩- به راستى دانش دوست مؤمن و شكيب‌ورزى وزيرش و صبر فرمانده سپاهش و مهرورزى برادرش و نرم رفتارى پدرش باشد.