آنگاه انصار را مورد تمجيد و ستايش قرار داد و نيك رفتارى و خوش برخوردى و محبّت آنان را نسبت به مهاجران يادآورى كرد و ايثارى كه نسبت به مهاجران نموده بودند و در دل خود هيچ تقاضايى در اين باره نداشتند و از اموال غنائمى كه به آنها يعنى مهاجران داده شده بود و چيزى نصيب انصار نگشته بود، هيچ ناراحتى و كينه‌اى به دل نگرفته بودند، خداوند به خوبى آنان را ستوده و فرمود: «و كسانى كه قبل از مهاجران در مدينه جاى گرفته و ايمان آورده‌اند؛ هر كس را كه به سوى آنان كوچ كرده دوست دارند و نسبت به آنچه به ايشان داده شده است در دلهايشان حسدى نمى‌يابند و هر چند در خودشان احتياجى مبرم باشد، آنها را بر خودشان مقدّم مى‌دارند. هر كس از خسّت نفس خود مصون ماند، ايشانند كه رستگارانند» [سوره حشر (٥٩)، آيه ٩]. به طور قطع، مردانى نيز بودند كه از پيامبر ٦ پيروى نمودند ولى چون مسلمانان به خاطر اموالى كه از آنان به غنيمت گرفته بودند آنان از دست ايشان دلخون و انتقامجو بودند و دلشان از مسلمانان پر از خشم شده بود، چون [بيشتر با اسلام آشنا گشتند و] به خوبى مسلمان شدند از اينكه در روزگارى كه مشرك بودند چنين حالتى داشتند آمرزش خواستند و از خداوند متعال تمنّا نمودند كه كينه دلهايشان را نسبت به آن مسلمانان كه قبل از آنها ايمان آورده بودند، بزدايد و براى آنها نيز طلب مغفرت كردند تا اينكه عقده‌هاى دلشان گشوده شد و با همانها يك دل و برادر گشتند و از اينكه اين افراد چنين گفتند، خدا آنان را مورد ستايش و تمجيد ويژه خود قرار داد و فرمود: «و كسانى كه بعد از آنان [مهاجران و انصار] آمده‌اند و مى‌گويند: پروردگارا، بر ما و بر آن برادرانمان كه در ايمان آوردن بر ما پيشى گرفتند ببخشاى و در دلهايمان نسبت به كسانى كه ايمان آورده‌اند هيچ گونه كينه‌اى مگذار. پروردگارا، راستى كه تو رؤوف و مهربانى». [سوره حشر (٥٩)، آيه ١٠]، پس رسول خدا ٦ به همه مهاجران قريش به اندازه نيازشان كه تشخيص مى‌داد عطا فرمود؛ زيرا آن مال به عنوان خمس داده نشد تا برابر تقسيم گردد و از آن به هيچ كس جز مهاجران قريش، چيزى پرداخت نشد مگر به دو تن از انصار كه نام يكى سهل بن حنيف و نام ديگرى ابو دجانه- سماك بن خرشه- بود و پيامبر براى اين دو از سهم خود به خاطر نياز شديدى كه داشتند عطا فرمود.

پيامبر ٦ از اموال تصاحب‌شده بنى قريظه و بنى نضير كه بدون رنج [و بدون حمله رزمندگان‌] اسب سوار و شتر سوار به دستش آمده بود، هفت باغشان را براى خويش نگهداشت؛ زيرا فدك نيز بدون رنج به دست آمده بود.