عرض كردم: يا ابن رسول اللَّه، آنها كدامند؟ فرمود: امّا دامهاى او، جلوگيرى از نيكى با برادران است و امّا قلّابهاى شكارش، به وسيله خواب رفتن بندگان هنگام برگزارى نمازهاى واجب است. هان! به راستى كه خداوند به عبادتى پرستيده نشده كه مانند گام برداشتن در راه نيكى به برادران و ديدار با آنان باشد. واى بر غفلت پيشگان و خفتگان در خلوتگاهها و استهزاكنندگان خدا و آيات الهى در روزگار ضعف دين و ايمان. «آنان را در آخرت بهره‌اى نيست؛ و خدا روز قيامت با آنان سخن نمى‌گويد و [محبّت آميز] به آنها نمى‌نگرد و پاكشان نمى‌گرداند و آنان عذابى دردناك خواهند داشت». [سوره آل عمران (٣)، آيه ٧٧].

اى پسر جندب! هر كه شب را به روز رساند و همّ و غمى جز آزادسازى [و خودسازى‌] خويش داشته باشد، امر بزرگ را خوار داشته و سود ناچيزى را از پروردگارش درخواست كرده است. و هر كه به برادرش خيانت ورزد و او را تحقير نمايد و كينه او به دل بگيرد، خداوند دوزخ را جايگاه او سازد. و هر كه بر مؤمنى حسد ورزد، همان طور كه نمك در آب حل شود، ايمان در دلش آب شود.

اى پسر جندب! هر كه در راستاى برآوردن حاجت برادرش گام بردارد، چون كسى باشد كه ميان صفا و مروه گام برداشته است. و برآورنده حاجت چون كسى باشد كه در جنگ بدر و احد [صدر اسلام‌] به خاطر خدا، به خون خود آغشته شده است. خدا هيچ امّتى را دچار عذاب نساخته مگر هنگامى كه به حقّ و حقوق برادران مستمندشان بى‌اعتنايى نموده‌اند. اى پسر جندب! به شيعيان ما برسان و به آنها بگو: طرز فكرهاى مختلف شما را به خود جذب نكنند؛ به خدا سوگند! به ولايت ما نتوان دست يافت مگر با خويشتن‌دارى، تلاش چشمگير در جهان، يارى كردن برادران با مال و جان خود به خاطر خدا و هر كس بر مردم ستم نمايد، شيعه ما به شمار نيايد.

اى پسر جندب! به راستى، شيعيان ما به چند ويژگى شناخته شوند: بذل و بخشش به برادران، گزاردن پنجاه ركعت نماز [واجب و مستحب‌] در شبانه‌روز؛ شيعيان ما چون سگ زوزه نكشند، چون كلاغ طمعكار نباشند، با دشمن ما همجوار و همسايه نشوند، درخواست كمك از كسى كه كينه ما را به دل گرفته نكنند گر چه از گرسنگى بميرند؛ شيعيان ما مارماهى نخورند، هنگام وضو بر روى كفش مسح نكشند، نماز ظهر را اول وقت بخوانند و مست‌كننده ننوشند.