تحف العقول ت حسن زاده - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٥٢٩ - سخنان كوتاهى كه از امام باقر

٤٥- حيا و ايمان در يك ريسمان پيوسته گشته [و تنيده شده‌اند] چون يكى از آن دو رود ديگرى به دنبالش برود.

٤٦- به راستى كه اين دنيا را نيكوكار و بزهكار به دست آورند ولى همانا خداوند اين دين را جز به بندگان ويژه‌اش ندهد.

٤٧- ايمان، اقرار و كردار است و اسلام، اقرار بدون كردار است و امام ٧ فرمود: ايمان چيزى است كه در دل باشد و اسلام آن است كه موجب زناشويى و ارث برى و حفظ جان است. ايمان، اسلام را در بر مى‌گيرد و اسلام، ايمان را در بر نمى‌گيرد.

٤٨- هر كه بابى از هدايت را [به ديگران‌] بياموزد همانند پاداش عمل‌كننده بدان كردار، پاداش برد و از پاداش آنان چيزى كم نمى‌گردد [هم آموزنده و هم عمل‌كننده پاداش كامل مى‌گيرند] و هر كه بابى از گمراهى را [به ديگران‌] بياموزد بار گران گناه را همچون گناهكار بر دوش كشد و از بار گناهشان چيزى كم نمى‌گردد.

٤٩- چاپلوسى و حسدورزى از اخلاق مؤمن نيست مگر در راه علم آموزى.

٥٠- دانشمند را سزاست كه چون چيزى از او پرسيده شود و او جوابش را نداند، بگويد خدا داناتر است و گفتن چنين سخنى بر غير دانشمند سزا نيست و در روايتى ديگر آمده كه بگويد: نمى‌دانم تا اينكه در دل پرسنده ترديدى نيندازد.

٥١- اولين كسى كه به عربى زبان باز كرد اسماعيل پسر ابراهيم ٧ بود كه سيزده ساله بود [و پيش از اين‌] به زبان پدر و برادرش صحبت مى‌كرد. پس او اولين كسى بود كه به عربى سخن آغاز كرد و هموست كه ذبيح است.