پس تا آنجايى كه در توان داريد خدا را پرهيزگارى نماييد و به سخنانش گوش سپاريد و فرمان بريد و از او پروا كنيد و از اندرزهاى الهى پند گيريد. من همين قدر مى‌دانم كه بسيارى از شما در اثر نافرمانى وامانده شده‌ايد و باز هم از گناهان دست بر نمى‌داريد و با اينكه به دين او ضربه زده باز هم آنها را بد نمى‌داند. آيا فرياد الهى را نمى‌شنويد كه آنها را عيب مى‌داند و حقير به شمار مى‌آورد و مى‌فرمايد: «بدانيد كه زندگى دنيا، در حقيقت، بازى و سرگرمى و آرايش و فخر فروشى شما به يك ديگر و فزون‌جويى در اموال و فرزندان است. مثل آنها چون مثل بارانى است كه كشاورزان را رستنى آن باران به شگفتى اندازد، سپس آن كشت خشك شود و آن را زرد بينى، آنگاه خاشاك شود. و در آخرت، دنيا پرستان را عذابى سخت است و مؤمنان را از جانب خدا آمرزش و خشنودى است و زندگانى دنيا جز كالاى فريبنده نيست.

براى رسيدن به آمرزشى از پروردگارتان و بهشتى كه پهنايش چون پهناى آسمان و زمين است و براى كسانى آماده شده كه به خدا و پيامبرانش ايمان آورده‌اند، بر يك ديگر سبقت جوييد. اين فضل خداست كه به هر كس بخواهد آن را مى‌دهد و خداوند را فزون بخشى بزرگ است» [سوره حديد (٥٧)، آيه ٢٠- ٢١] و همچنين مى‌فرمايد: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، از خدا پروا داريد و هر كسى بايد بنگرد كه براى فرداى خود از پيش چه فرستاده است و باز از خدا پروا داريد. در حقيقت، خدا به آنچه مى‌كنيد آگاه است. و چون كسانى مباشيد كه خدا را فراموش كردند و او نيز آنان را دچار خود فراموشى كرد؛ آنان همان نافرمانانند» [سوره حشر (٥٩)، آيه ١٨- ١٩] پس اى بندگان خدا، از خدا پروا داريد و به فكر بپردازيد و براى آن هدفى كه آفريده شده‌ايد عمل كنيد؛ زيرا خدا شما را بيهوده نيافريده و سر خود رها نساخته، خود را به شما شناسانده و پيامبرش را به سوى شما فرستاده و كتابش را بر شما نازل كرده كه حلال و حرام و حجّتها و مثل‌هايش در آن ذكر شده است؛ پس از خدا پروا داريد كه پروردگارتان بر شما حجّت آورده و فرموده: «آيا دو چشمش نداده‌ايم؟ و زبانى و دو لب. و هر دو راه [خير و شرّ] را بدو نموديم» [سوره بلد (٩٠)، آيه ٨- ١٠]؛ پس اين آيات بر شما حجّت است، لذا تا آنجا كه در توانتان هست از خدا پروا داريد؛ زيرا هيچ قدرتى نيست جز به خدا و توكّلى نيست مگر بر او. و صلّى اللَّه على محمّد [نبيّه‌] و آله.