تحف العقول ت حسن زاده - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٣٧٣ - سخنان كوتاهى كه از أمير المؤمنين على

١١٠- صبر دو گونه است: صبر هنگام مصيبت كه نيكو [و زيبا] است و بهتر از آن صبر در برابر محرّمات الهى است. و ذكر دو گونه است: ياد خدا هنگام وقوع مصيبت كه نيكو و زيباست و برتر از آن ياد خدا در برابر محرّمات الهى است تا مانع انجام آن شود.

١١١- بار خدايا! مرا نيازمند هيچ از بدان خلقت مساز و هر نيازى كه بر من مقدّر كرده‌اى حواله آن را به خوشروترين و بخشنده‌ترين و گوياترين و كم منّت‌گذارترين آنان ده.

١١٢- خوشا به حال آن كس كه در طاعت خدا با مردم انس گيرد و مردم نيز با او انس گيرند.

١١٣- به راستى، از حقيقت ايمان آن است كه بنده راستگويى را شيوه خود سازد تا از دروغ- در آنجا هم كه سود دارد- نفرت داشته باشد. و نبايد مرد با گفتار خود به شمارش علم خود پردازد.

١١٤- امانت را به صاحبش باز پس دهيد گرچه كشنده فرزندان پيامبران باشد.

١١٥- تقوى اساس ايمان است.

١١٦- هان! ذلّت در راه طاعت خدا به عزّت نزديكتر است از همدستى در راه نافرمانى خدا.

١١٧- مال و فرزندان كشت اين جهان‌اند و عمل صالح كشت آن جهان و بسا باشد كه خداوند اين هر دو نعمت را نصيب مردمانى سازد.

١١٨- در تورات در دو صحيفه نوشته است: يكى اينكه، هر كه بر دنيا اندوه خورد به قضاى الهى راضى نشده و هر مؤمنى كه از مصيبت رسيده بر خود به دشمن دين خود شكايت نمايد از پروردگار خود به دشمن شكايت برده است. و هر كه به ثروتمندى به خاطر ثروت او تواضع نمايد دو سوم دينش بر باد رفته است. و هر كه كتاب خدا را خوانده و مرده و به دوزخ رفته از آنان بوده كه آيات خدا را به مسخره مى‌گيرند.