و پاداش بزرگى است چندان كه اندازه‌اش را ندانند و به كنه آن پى نبرند. و او را دستور داد كه با آنان نرم رفتارى كند و در مجلس خود همه را يكسان مورد محبّت و احترام قرار دهد به طورى كه دور و نزديك را در حقّ برابر شمارد. و او را دستور داد كه در ميان مردم عادلانه حكم نمايد و عدل و داد را برقرار سازد و از هواى نفس پيروى نكند و در كارهاى خداپسندانه از سرزنش هيچ سرزنش‌كننده‌اى نهراسد؛ زيرا خداوند با كسى است كه تقوى پيشه نمايد و طاعت و امر او را بر ديگران مقدّم دارد.

اين منشور را عبيد اللَّه بن ابى رافع [كاتب أمير المؤمنين على ٧‌] نوشت.

سپس بعد از اعزام او نامه‌اى به مردم مصر نوشت كه ما آن را خلاصه نموده‌ايم از بنده خدا، على، أمير المؤمنين به محمّد بن ابى بكر و مردم مصر.

سلام عليكم.

اما بعد، نامه‌ات را دريافت كردم و درخواستهاى تو را دريافتم و خوشحال شدم از اينكه به وظايف خود آشنايى و به امورى توجّه دارى كه اصلاح مسلمانان فقط در سايه آنها صورت مى‌پذيرد و به نظر من آنچه تو را بر اين كار واداشت نيّت نيك و رأى پاك توست.

اما بعد؛ بر تو باد رعايت تقواى الهى [در همه حالات خود] در ايستادن و نشستن، در نهان و عيان و چون ميان مردم به داورى پرداختى با آنان فروتن باش و نرمخوى و گشاده‌رو. نگاه و نگرش تو به همه آنان يكسان باشد تا بزرگان در تو طمع ستم بر ناتوانان نبندند و ناتوانان از عدالت تو مأيوس نشوند و بايد از مدّعى، بيّنه خواهى و از انكاركننده سوگند. و هر كه با برادرش صلح كند صلح او را امضا و تأييد كن مگر آن كه قرار صلح چنان باشد كه موجب حرام شدن حلال و حلال شدن حرام گردد.

دين‌شناسان و راستگويان و وفاداران و اهل حيا و پارسايان را بر فاجران و دروغگويان و خيانتكاران ترجيح ده و برگزين. و بايد صالحان نيكوكار برادران تو به شمار آيند و فاجران خيانتكار دشمنان تو؛ زيرا به نظر من محبوبترين برادرانم كسانى‌اند كه بيشتر خدا را ياد كنند و شديدتر خوف الهى را احساس نمايند. و اميدوارم كه تو إن شاء اللَّه از آنان باشى.