مسلمان با حال جنابت نخوابد بلكه بى‌وضو نخوابد، اگر آب نيابد با خاك تيمم نمايد؛ زيرا روح مؤمن به درگاه خداى عزّ و جلّ برآيد و خدا او را بپذيرد و به او بركت دهد و اگر مرگش رسد او را در صورتى نيكو قرار دهد و اگر مرگش نرسد آن را همراه فرشتگان امين خود به تن او بر مى‌گرداند. مسلمان به سوى قبله آب دهان نيفكند و اگر از روى فراموشى چنين كرد بايد به درگاه الهى استغفار نمايد.

كسى به محل سجده ندمد و در خوراك و نوشيدنى و تعويذ و بازوبند خود فوت نكند. هيچ يك از شما در سر راه مردم غائط نكند و از پشت بام در هوا ادرار نكند و به جارى نيز نشاشد كه اگر چنين كرد و آسيبى به او رسيد به جز خود را ملامت نكند؛ زيرا براى آب اهلى است و براى هوا نيز اهلى.

هر گاه يكى از شما خواست ادرار كند به سوى هوا فوران ننمايد و رو به باد هم نباشد. هنگام خوابيدن دمر نخوابد و هيچ كس از شما با بى‌حوصلگى و بى‌ميلى به نماز نايستد؛ بنده‌اى كه در برابر خدا مى‌ايستد بايد از آشفتگى فكرى خود بكاهد، زيرا از نماز همان مقدارى كه حضور قلب داشته نصيب اوست. ياد خدا را در هيچ جا و هيچ حالى فرو مگذاريد. كسى از شما در حال نماز رو به ديگر سوى ننمايد؛ زيرا چون بنده در نماز رو بگرداند خداوند فرمايد: «اى بنده روى به من بدار كه بهتر است براى تو از آن كه به سمت ديگر روى كردى».

آنچه ريزه سفر باشد بخوريد كه به اذن الهى از هر دردى شفاست براى آن كس كه از آن قصد شفا نمايد. لباس پنبه‌اى بپوشيد كه آن لباس رسول خدا ٦ بود، پيامبر لباس پشمين و موئين نمى‌پوشيد مگر اينكه علّتى داشته باشد. هر گاه يكى از شما غذايى بخورد و انگشتانى كه با آن غذا خورده است، بليسد، خداوند عزّ و جلّ فرمايد: «خدا به تو بركت دهد». همانا خداوند زيبايى را دوست دارد و خوش دارد كه اثر نعمت خود را در بندگانش مشاهده نمايد. ارتباط با خويشاوندان را حفظ نماييد، گرچه به سلام گفتنى باشد كه خداوند به اين فرمان داده است: «و از خدايى كه به نام او از همديگر درخواست كنيد پروا نماييد و زنهار از خويشاوندان مبريد». [سوره نساء، آيه ١].

روز خود را به اينكه چنين و چنان گفتيم و چنين و چنان كرديم نگذرانيد؛ زيرا با شما نگهبانانى هستند كه آن را [در نامه اعمال شما] مى‌نويسند. خدا را در همه جا ياد كنيد