ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٢٧١ - باب نهى از سخن در كيفيت

باره ذات او سخن نكنيد، زيرا گفتگو در باره خدا جز سرگردانى سخنگو نيفزايد. در روايت ديگر از حريز است كه: در باره هر چيزى سخن گوئيد و در باره ذات خدا سخن نگوئيد.

٢- امام صادق (ع) فرمود: به راستى خداى عز و جل مى فرمايد (٤٣ سوره ٥٣): «و به راستى به درگاه پروردگارت كار تمام است» هر گاه سخن به خدا رسد دم ببنديد.

٣- محمد بن مسلم گويد: امام صادق (ع) فرمود: اى محمد، مردم هميشه پريشان و نفهميده سخن گويند تا رشته سخن را به خدا كشانند چون شما آن را شنيديد بگوئيد: نيست شايسته پرستش جز خداى يگانه‌اى كه بمانندش چيزى نيست.

٤- ابى عبيده حذاء گويد: امام باقر (ع) فرمود:

اى زياد، مبادا گرد خصومت و ستيزه بگردى كه شك آرد و عمل را بى‌اجر كند و صاحب خود را نابود سازد و بسا سخنى گويد كه از او گذشت نشود، به راستى داستان اين است كه در روزگار گذشته مردمى بودند كه دانستند آنچه بر آن گمارده بودند وانهادند و دنبال دانستن چيزى رفتند كه از آن معاف بودند تا رشته سخن را به خدا رسانيدند و سرگردان شدند، و گيج شدند تا آنجا