ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٤٢٥ - باب بداء

علم دو علم است: يكى علمى كه نزد خدا نهفته است و احدى از خلقش را بر آن مطلع نكرده و علمى كه به فرشته‌ها و رسولان خود آموخته، آنچه را به فرشته‌ها و رسولان آموخته براستى محققا خواهد بود خدا نه خود را تكذيب كند و نه فرشته‌ها و رسولان خود را و آن علمى كه نزد خودش گنجينه است هر چه را خواهد پيش دارد و هر چه را خواهد پس اندازد و هر چه را خواهد ثبت نمايد.

٧- فضيل گويد: از امام باقر (ع) شنيدم مى‌فرمود: از امور قسمتى است كه نزد خدا معلق است پيش دارد از آنها هر چه را خواهد و پس اندازد هر چه را خواهد.

٨- امام صادق (ع) فرمود: براستى براى خدا دو علم است:

علمى نهفته گنجينه كه جز خود او نداند و بداء از اين علم باشد و علمى كه به فرشته‌ها و رسولان و پيغمبرانش آموخته و ما آن را مى دانيم.

٩- امام صادق (ع) فرمود: براى خدا در چيزى بدا و اظهار خلاف نباشد جز آنكه پيش از آن حقيقت در علم او بوده است.

١٠- فرمود: بدا نسبت به خدا براى نادانى او نبوده است.