نماز گزاردن بر هر ميّت مسلمان واجب است؛ اگر چه- بنابر قول اصح- مخالف حق باشد. و نماز بر تمام اقسام كفار حتى مرتد و كسى كه محكوم به كفر شده و خود را به اسلام نسبت مى‌دهد مانند ناصبى‌ها و خوارج جايز نيست. و ميّتى كه در بلاد مسلمين پيدا شود حكم مسلمان را دارد و همچنين بچه‌اى كه در سرزمين مسلمان‌ها پيدا شود حكم مسلمان را دارد، ولى بچه‌اى كه در سرزمين كفار پيدا شود چنانچه در آنجا مسلمانى وجود دارد كه احتمال مى‌رود اين بچه از او باشد، حكم اين كودك مشكل است. و كودكان مسلمين حتى اگر ولد زنا باشند، در صورتى كه شش‌ساله باشند، مانند مسلمين نماز بر آن‌ها واجب است و در استحباب نماز بر طفل مرده كه زنده به دنيا آمده تا وقتى كه به حد شش سالگى نرسد، تأمل است، ولى اگر مرده به دنيا آمده هرچند قبل از ولادت، روح در او دميده شده باشد، نماز بر او مستحب نيست. و قبلًا گفته شد كه قسمتى از بدن اگر سينه يا شامل سينه باشد يا قسمتى از سينه كه جاى قلب است باشد، اگر چه فعلًا قلب در آن نباشد، حكم تمام بدن را دارد و نماز بر آن واجب است.

مسأله ١- وقت نماز ميّت بعد از غسل و كفن است، بنا بر اين نماز قبل از آن دو كفايت نمى‌كند. و چنانچه غسل و كفن ممكن نباشد نماز ساقط نمى‌شود، همان طور كه اگر دفن ميّت ممكن نباشد بازهم نماز ساقط نمى‌گردد، پس اگر در بيابان، ميّتى پيدا شود كه غسل و كفن و دفن او ممكن نباشد بايد نماز بر او خوانده شده و رها شود. خلاصه آن‌كه هر يك از واجبات كه ممكن نباشد ساقط مى‌شود و آنچه امكان دارد بايد انجام گيرد.

مسأله ٢- نمازگزار بر ميّت بايد مؤمن باشد، بنا بر اين نماز مخالف (غير مؤمن)- تا چه رسد به كافر- كفايت نمى‌كند. و بنابر اقوى بلوغ در نمازگزار شرط نيست، پس نماز بچه مميّز صحيح است، ليكن در كفايت كردن نماز بچه مميّز از مكلفين بالغ، تأمل است. و ذكوريت در نمازگزار شرط نيست، بنا بر اين نماز خواندن زن و لو اينكه ميّت مرد باشد صحيح است و در صحت نماز زن، نبود مردان، شرط نيست، ولى سزاوار بلكه احتياط (مستحب) آن است كه اگر مرد باشد بر زن مقدّم گردد.

مسأله ٣- نماز بر ميّت اگر چه واجب كفايى است، ولى مانند ساير امور تجهيز ميّت‌