ترجمه تحرير الوسيلة (نشر آثار) - خمینی، سید روح الله - الصفحة ٣٠٧ - احكام نماز جماعت

مسأله ١- فرقى نمى‌كند كه نشنيدن صداى امام، به جهت دور بودن از او باشد يا زيادى صداها، يا كرى يا غير اين‌ها.

مسأله ٢- اگر قسمتى از قرائت امام را بشنود و قسمت ديگر آن را نشنود، احتياط (واجب) آن است كه مطلقا قرائت را ترك كند.

مسأله ٣- اگر شك كند كه مى‌شنود يا نمى‌شنود، يا صدايى را كه مى‌شنود صداى امام است يا غير امام، احتياط (مستحب) آن است كه قرائت را ترك نمايد، اگر چه بنابر اقوى جايز است.

مسأله ٤- در حال قرائت امام، طمأنينه بر مأموم واجب نيست، اگر چه احتياط (مستحب) داشتن طمأنينه است. همچنين در حال قرائت امام در ركعت دوم، بر مأموم واجب نيست كه فوراً بايستد، بنا بر اين جايز است كه سجده‌اش را- در صورتى كه به تأخير زيادى كشيده نشود- طول بدهد و بعد از آن‌كه امام مقدارى از قرائت را خوانده است، بايستد.

مسأله ٥- امام چيزى (از كارهاى نماز) به غير از قرائت در دو ركعت اول را- در صورتى كه مأموم در اين دو ركعت به او اقتدا كرده باشد- از طرف او به عهده نمى‌گيرد و مأموم در دو ركعت آخر (سوم و چهارم) مانند كسى است كه فرادا نماز مى‌خواند، هر چند كه امام در اين دو ركعت سوره حمد را بخواند و مأموم صداى او را بشنود، البته بايد بر احتياطى كه در اول باب ذكر شد، محافظت نمايد. و اگر به ركعت اول و دوم نماز جماعت نرسيد، خواندن قرائت در آن‌ها بر مأموم واجب است، زيرا آن دو، دو ركعت اول نمازش مى‌باشد و اگر امام به او مهلت نداد كه قرائتش را تمام كند، به خواندن حمد اكتفا نموده و سوره را ترك كرده و در ركوع به او ملحق مى‌شود و اگر به او مهلت نداد تا حمد را هم بخواند بنابر اقوى جايز است كه قرائت را تمام كند و در سجده به او ملحق شود- و شايد احوط هم همين باشد- اگر چه قصد فرادا نمودن نيز جايز است.

مسأله ٦- اگر به ركعت دوم امام برسد، امام قرائت او را در اين ركعت به عهده مى‌گيرد و مأموم در قنوت و تشهد از امام تبعيّت مى‌كند و احتياط (واجب) آن است كه در موقع‌