مسأله ٤- قضاى نمازهاى واجب غير يوميه واجب است- مگر نماز عيد فطر و قربان و بعضى از صورت‌هاى نماز آيات (كه گذشت)- حتى بنابر احتياط (واجب) نمازى كه نذر كرده در وقت معيّنى بخواند (كه اگر در وقت خودش نخواند) قضايش واجب است.

مسأله ٥- جايز است قضاى نمازهاى واجب در هر وقت از شب و روز يا در سفر و حضر، خوانده شود. و در سفر بايد قضاى نمازى كه در حضر ترك شده است، تمام خوانده شود، چنان كه در حضر، قضاى نمازى كه در سفر ترك شده است، بايد شكسته خوانده شود. و اگر در اول وقت نماز، حاضر بوده و در آخر آن مسافر، يا بر عكس آن، ميزان (تمام يا شكسته بودن قضا) بنابر قول صحيح‌تر، زمانى است كه نماز از او فوت شده (كه آخر وقت باشد)، بنا بر اين در صورت اول، بايد نماز را شكسته و در صورت دوم، تمام قضا نمايد، ولى ترك كردن احتياط به اينكه جمع بخواند (هم شكسته و هم تمام) سزاوار نيست، و اگر نمازى كه واجب است احتياطاً جمع كند (هم تمام و هم شكسته بخواند) ترك شود، بايد در قضاى آن هم احتياط نمايد.

مسأله ٦- اگر در مكان‌هاى تخيير (بين شكسته و تمام خواندن) نماز فوت شود، ظاهر آن است كه اگر در همين مكان‌ها قضاى آن را مى‌خواند، مخيّر بين شكسته و تمام خواندن باشد و اگر قضا در غير مكان‌هاى تخيير باشد، بايد بنابر احتياط (واجب) به صورت شكسته قضا نمايد.

مسأله ٧- قضاى نمازهاى نافله شبانه‌روزى، مستحب است، و ترك قضاى آن‌ها در صورتى كه به خاطر جمع كردن دنيا، آن‌ها را ترك نموده، كراهت مؤكّد دارد. و كسى كه نمى‌تواند آن‌ها را قضا نمايد، براى او مستحب است كه به مقدار توانايى‌اش صدقه بدهد و كمترين صدقه آن است كه براى هر دو ركعت، يك مدّ (حدود ده سير گندم مثلًا) صدقه بدهد و اگر نتوانست، براى هر چهار ركعت، يك مدّ صدقه بپردازد و اگر نتوانست، يك مدّ براى نمازهاى مستحبى شب و يك مدّ براى نمازهاى مستحبى روز صدقه بدهد.

مسأله ٨- اگر چند نماز از او فوت شود، چنانچه كيفيت فوت شدن و مقدّم و مؤخّر بودن آن‌ها را مى‌داند، احتياط (مستحب) آن است كه قضاى نمازى را كه جلوتر فوت شده‌