فعل مشكوك را به جا آورد، مانند اينكه شك كند در تكبيرة الاحرام قبل از آن‌كه در قرائت، حتى در «اعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشيْطانِ الرَّجيم» داخل شود، يا در خواندن حمد قبل از آن‌كه وارد خواندن سوره شود، يا در قرائت سوره قبل از آن‌كه به ركوع برود، يا در به جا آوردن ركوع قبل از خم شدن براى سجده، يا در سجده قبل از ايستادن يا قبل از داخل شدن در تشهّد. و چنانچه اين شك بعد از دخول در فعلى باشد كه بايد پس از مشكوك انجام بگيرد- هرچند آن كار بعدى مستحب باشد- به شك اعتنا نمى‌نمايد و بنا مى‌گذارد كه آن را انجام داده است، بدون آن‌كه فرقى بين دو ركعت اول نماز و دو ركعت آخر نماز باشد، بنا بر اين اعتنا نمى‌كند به شك در خواندن فاتحه در حالى كه قرائت سوره را شروع كرده و در خواندن سوره در حالى كه به قنوت مشغول شده و در انجام ركوع يا قيام بعد از ركوع در حالى كه مشغول رفتن به طرف سجده است و در انجام سجده در حالى كه ايستاده يا مشغول تشهد است، و در تشهد در حالى كه ايستاده است، بلكه و در حالى كه شروع به ايستادن نموده است بنابر اقوى، ولى اگر در حال برخاستن براى قيام در انجام سجده شك كند، بايد سجده را به جا آورد.

مسأله ٢- در بنا گذاشتن بر انجام مشكوك و اعتنا نكردن به شك بعد از آن‌كه در غير آن داخل شد، فرقى نيست كه آن غير از جزءهاى مستقل باشد، مانند مثال‌هاى گذشته (مثلًا سوره نسبت به حمد) و يا از جزءهاى غير مستقل، مثل اينكه نسبت به خواندن اول سوره، وقتى كه در آخر سوره است، شك كند، يا نسبت به اول آيه، وقتى كه در آخر آيه است بلكه نسبت به اول كلمه، وقتى كه در آخر كلمه است (كه در همه اين موارد به شك خود اعتنا نمى‌كند) اگر چه احتياط (مستحب) آن است كه (در موارد غير مستقل) آن مشكوك را به قصد تقرب مطلق (نه به قصد جزء بودن) به جا آورد.

مسأله ٣- اگر در اينكه آنچه را كه انجام داده، صحيح بوده است يا فاسد، شك نمايد- نه آن‌كه در اصل انجام آن شك داشته باشد- به شك خود اعتنا نمى‌كند، اگر چه در محل آن باشد، هر چند كه در اين صورت، احتياط به اعاده كردن قرائت و ذكر به قصد قربت (نه جزئيت) و در مورد ركن به اينكه نماز را تمام كند و سپس آن را اعاده نمايد، مطلوب است.