نيست كه ساير مواضع نسبت به يكديگر و يا نسبت به پيشانى مساوى باشند، بنا بر اين بالا يا پايين بودن جاى آن‌ها تا وقتى كه باعث اين نباشد كه از صدق نام سجده خارج شود اشكالى ندارد.

مسأله ٣- منظور از موقف، كه واجب است ميان آن و جايى كه پيشانى بر آن نهاده مى‌شود، به آن اندازه‌اى كه گفته شد تفاوت نباشد، بنابر احتياط (واجب) زانوها و دو انگشت بزرگ پاها است، بنا بر اين اگر انگشت‌ها را بر جايى كه بيشتر از آن مقدارى كه گذشت پايين‌تر يا بالاتر از جاى پيشانى‌اش است بگذارد، بنابر احتياط (واجب) نمازش باطل است؛ اگر چه جاى زانوهايش با جاى پيشانى‌اش مساوى باشد.

مسأله ٤- اگر پيشانى‌اش بر جايى قرار گيرد كه بلندى آن بيشتر از مقدارى است كه بخشيده شده، چنانچه بلندى آن به قدرى باشد كه با آن بلندى، عرفاً صدق سجده نكند، احتياط و بهتر آن است كه پيشانى را بردارد و به جاى مجاز بگذارد، البته كشيدن پيشانى هم تا محل مجاز (بدون برداشتن پيشانى) مانع ندارد، ولى اگر بلنديش به اندازه‌اى باشد كه با آن عرفاً صدق سجده بكند، بنابر احتياط (واجب) بايد پيشانى را به طرف جاى پايين‌تر بكشد و اگر كشيدن آن ممكن نبود، بنابر احتياط (واجب)، بايد پيشانى را بلند كند و به جاى مجاز بگذارد و بعد از تمام كردن نماز، آن را اعاده نمايد.

مسأله ٥- اگر به طور غير عمدى، پيشانى را روى چيزى بگذارد كه سجده بر آن صحيح نيست، بايد پيشانى را از روى آن، به روى چيزى كه سجده بر آن جايز است بكشد و نمازش صحيح است و نبايد پيشانى را از روى آن بردارد. و اگر به جز برداشتن پيشانى كه موجب زياد شدن سجده است ممكن نبود، احتياط (واجب) آن است كه نمازش را تمام كند و سپس از نو بخواند؛ خواه قبل از گفتن ذكر واجب متوجّه شود (كه جاى سجده صحيح نيست) يا بعد از گفتن آن. البته اگر بعد از سر برداشتن از سجده متوجّه شود، تمام كردن همين نماز كافى است.

مسأله ٦- كسى كه به پيشانى او علّتى مانند دمل باشد، چنانچه همه پيشانى را نگرفته و گذاشتن جاى سالم آن بر زمين- و لو به اينكه قسمتى از زمين، كمى گود شود تا دمل در آن‌