مشترك نماز ظهر و عصر است. و وقت نماز مغرب و عشا در حال اختيار از مغرب تا نصف شب است كه از اول آن به مقدار اداى نماز مغرب بر حسب حال و وضع نمازگزار، وقت اختصاصى نماز مغرب است و چنين وقتى از آخر آن، وقت مختص نماز عشا است.

و بين اين دو وقت مختص، وقت مشترك نماز مغرب و عشا است. و كسى كه از روى اضطرار به جهت خواب يا فراموشى يا حيض يا غير اين‌ها و يا از روى عمد، نماز مغرب و عشا را از نصف شب تأخير بيندازد، بنابر احتياط (واجب) بايد آن‌ها را تا سفيده صبح به قصد ما فى الذّمة به جا آورد و اگر به مقدار وقت اداى دو نماز تا سپيده باقى نمانده باشد، بايد احتياطاً نماز عشا را بخواند، و احتياط (واجب) آن است كه بعد از وقت، نماز مغرب و عشا را به ترتيب قضا نمايد. و از طلوع سپيده صادق تا طلوع خورشيد، وقت نماز صبح است. و وقت فضيلت نماز ظهر از اول ظهر است تا وقتى كه سايه جديد شاخص به اندازه خود شاخص بشود، همان طور كه پايان وقت فضيلت عصر وقتى است كه سايه جديد شاخص دو برابر خودش گردد. و بنابر اظهر شروع وقت فضيلت نماز عصر وقتى است كه سايه شاخص به چهار قدم يعنى چهار هفتم شاخص برسد؛ اگر چه بعيد نيست كه ابتداى وقت فضيلت نماز عصر موقعى باشد كه به مقدار خواندن نماز ظهر (از ظهر) گذشته باشد.

و وقت فضيلت نماز مغرب از مغرب تا از بين رفتن شفق يعنى سرخى طرف مغرب مى‌باشد و اول وقت فضيلت نماز عشا موقع از بين رفتن شفق است و تا يك سوم شب ادامه دارد بنا بر اين براى نماز عشا دو وقت اجزاء (كفايت كردن و مجزى بودن) است: قبل از رفتن سرخى و بعد از يك سوم شب تا نصف شب (كه در هر كدام از اين وقت‌ها نماز عشا خوانده شود صحيح است اگر چه وقت فضيلت آن ميان اين دو وقت است). و وقت فضيلت نماز صبح از اول سپيده تا پيدا شدن سرخى از طرف مشرق است و شايد پيدا شدن آن هم‌زمان با «بالا آمدن» و «بازشدن» و «روشن شدن صبح» كه در روايات به آن تصريح شده است باشد.

مسأله ٧- مقصود از وقت اختصاصى آن است كه در صورتى كه نماز مختص اين وقت (ظهر مثلًا) را به نحو صحيح انجام نداده باشد خواندن نماز شريك (نماز عصر مثلًا)