تنگ نشده) و در تأخير نماز ميّت بيم تباه شدن ميّت نمى‌رود، مكلف در تقديم هر يك از آن‌ها مخيّر است و افضل آن است كه نماز ميّت را مقدم بدارد. و اگر مزاحمت با وقت فضيلت نماز واجب داشته باشد در مقدم داشتن نماز واجب، اشكال و تأمل است. و اگر در صورت تأخير نماز ميّت، خوف تباهى ميّت باشد بايد نماز ميّت بر نماز واجب كه وقت موسّعى دارد، مقدم شود، چنان كه در ضيق وقت نماز واجب و نبودن خوفى بر ميّت، بايد نماز واجب مقدم شود. اما در صورت وجود خوف تباهى آن و ضيق وقت نماز واجب، اگر به نحوى ممكن باشد ميّت از تباه شدن مصون بماند و لو به اينكه دفن شود و بعد از آن‌كه نماز واجب در وقتش خوانده شد، بر قبر او نماز ميّت خوانده شود، بايد چنين شود و اگر اين هم ممكن نشد بلكه وقت نماز واجب با دفنى كه از تباه شدن ميّت جلوگيرى مى‌كند، مزاحمت داشته باشد، بنابر اقوى (در اين فرض) بازهم، نماز واجب مقدم مى‌شود، البته بايد به حد اقل واجبات آن اكتفا نمود.

مسأله ٩- اگر جنازه‌ها، متعدد باشند، در صورتى كه در تأخير نماز ميّت، خوف تباه شدن بعضى از آن‌ها نباشد بهتر آن است كه به هر يك از آن‌ها جداگانه نماز خوانده شود. و خواندن يك نماز بر همه آن‌ها نيز جايز است، به اين ترتيب كه همه جنازه‌ها با رعايت محاذات جلوى روى نمازگزار قرار داده شوند و بعد از تكبير چهارم، تثنيه و جمع آوردن ضمير و مذكر و مؤنث آوردن آن در دعا به آن‌ها رعايت شود.

مسأله ١٠- اگر در اثناى نماز ميّت- مثلًا بعد از تكبير اول- جنازه ديگرى آورده شود جايز است جنازه دوم را با جنازه اول در بقيه تكبيرات شركت داد، بنا بر اين تكبير دوم جنازه اول تكبير اول جنازه دوم مى‌شود و تكبير سوم جنازه اول تكبير دوم جنازه دوم مى‌باشد و همچنين الى آخر. و پس از تمام شدن تكبيرات جنازه اول بقيه تكبيرات جنازه دوم را مى‌گويد و بعد از هر تكبير اختصاصى، دعاى مخصوصش را ذكر مى‌كند و بعد از تكبير مشترك بين آن‌ها بين هر دو دعا جمع مى‌كند، پس بعد از تكبير اول جنازه دوم كه تكبير دوم جنازه اول است شهادتين را براى جنازه دوم و صلوات بر نبى و آل او- صلوات اللَّه عليهم اجمعين- را براى جنازه اول مى‌گويد و همچنين الى آخر.