و اولى و احوط آن است كه در ميقات آن را تجديد نمايد، چنان كه احتياط (مستحب) آن است كه تا آخر وقت تأخير بيندازد؛ اگر چه ظاهر اين است كه اگر بداند كه در صورت تأخير تا ميقات، به عمره نمى‌رسد، محرم شدن قبل از ضيق وقت، جايز باشد. و ظاهر اين است كه بين عمره مستحبى و واجب و نذرى و مانند آن در اين مورد، فرقى نيست.

مسأله ٣- تأخير انداختن احرام از ميقات جايز نيست، بنا بر اين براى كسى كه اراده حج يا عمره يا داخل شدن مكه را دارد، جايز نيست كه بدون احرام از ميقات اختياراً بگذرد، بلكه احتياط (واجب) آن است كه از محاذات ميقات هم نگذرد اگر چه در جلويش ميقات ديگرى باشد، پس اگر از ميقات محرم نشود واجب است به ميقات برگردد، بلكه احتياط (واجب) آن است كه برگردد اگر چه جلويش ميقات ديگرى (هم) باشد. و اما اگر تصميم انجام مناسك و يا داخل شدن مكه را ندارد به اينكه در خارج مكه كارى داشته باشد بر او احرام واجب نيست اگر چه در حرم باشد.

مسأله ٤- اگر احرام را از ميقات از روى علم و عمد تأخير بيندازد و به خاطر تنگى وقت يا عذر ديگرى نتواند به ميقات برگردد و ميقات ديگرى جلويش نباشد، احرام و حجش باطل است و واجب است در صورتى كه مستطيع باشد در سال آينده حج را به جا آورد و اگر مستطيع نباشد بر او واجب نيست اگر چه به جهت ترك احرام، گناه كرده است.

مسأله ٥- اگر مريض باشد و نتواند لباسش را بكند و دو جامه را بپوشد، نيّت كردن و لبيك گفتن براى او كافى است و وقتى عذرش برطرف شد بايد لباسش را بكند و دو جامه را بپوشد و بر او واجب نيست كه به ميقات برگردد.

مسأله ٦- اگر براى انشاء اصل احرام در ميقات به علت بيمارى يا بيهوشى و مانند اين‌ها، عذر داشته باشد، و از ميقات بگذرد سپس عذرش برطرف شود، در صورت تمكن واجب است به ميقات برگردد، وگرنه از همان‌جا كه هست محرم مى‌شود، و احتياط (مستحب) آن است كه به قدر امكان به طرف ميقات برگردد؛ اگر چه اقوى آن است كه واجب نيست. البته اگر در حرم است بايد در صورت امكان به خارج حرم رود و اگر ممكن نيست از همان جا كه هست محرم مى‌شود. و اولى و احوط آن است كه به مقدار