مسأله ٢- وجود شرايط مزبور هنگام غروب شب عيد معتبر است؛ يعنى كمى قبل از دخول شب عيد اگر چه يك لحظه باشد به طورى كه داراى شرايط باشد سپس غروب را درك كند؛ بنا بر اين اگر قبل از غروب شرايط را داشته و هنگام غروب شرايط از بين برود كافى نيست و (همچنين) اگر هنگام غروب نباشد و بعد از آن حاصل شود. بنا بر اين زكات بر كسى كه هنگام غروب مثلًا بالغ شود يا جنون او برطرف شود واجب است و بر كسى كه بعد از آن بالغ شود يا جنونش برطرف شود واجب نيست؛ البته اگر واجد شرايط شدن تا قبل از ظهر روز عيد باشد مستحب است زكات فطره را بدهد.

مسأله ٣- كسى كه شرايط مزبور را به طور كامل دارا باشد، بايد براى خودش و كسى كه نان او را مى‌دهد- مسلمان باشد يا كافر، آزاد باشد يا بنده، صغير باشد يا كبير، حتى نوزادى كه و لو يك لحظه قبل از هلال شوّال به دنيا آمده- زكات فطره را بدهد. و همچنين براى تمام كسانى كه قبل از هلال شوّال نانخور او شوند حتى ميهمان، و لو چيزى هم نخورد در صورتى كه صدق كند كه از جمله كسانى است كه نانش را مى‌دهد اگر چه صدق نكند كه جزء خانواده او است. بر خلاف نوزادى كه بعد از غروب متولّد شود و همچنين كسى كه بعد از غروب نانخور او شود كه فطره آنان بر او واجب نيست؛ البته اگر آنچه ذكر شد قبل از ظهر روز عيد باشد دادن زكات فطره آنان مستحب است.

مسأله ٤- كسى كه به خاطر ميهمان شدن يا نان‌خور ديگرى بودن فطره‌اش بر ديگرى واجب است، از خود او فطره ساقط است اگر چه بى‌نياز بوده و اگر نان‌خور نمى‌شد همه شرايط وجوب زكات فطره را دارا بود؛ بلكه اقوى آن است كه زكات از وى ساقط مى‌شود اگر چه ميزبان و نان‌ده فقير و او غنى باشد. و احتياط (مستحب) آن است كه اگر بداند كسى كه مخاطب به پرداخت زكات فطره او است از روى فراموشى و يا از روى معصيت آن را نمى‌پردازد، خودش بپردازد اگر چه اقوى آن است كه واجب نيست. و اقوى آن است كه دادن زكات فطره بر خود ميهمان در جايى كه صدق نمى‌كند كه وى جزء كسانى است كه ميزبان نانشان را مى‌دهد واجب است؛ و ليكن سزاوار است ميزبان نيز احتياط را ترك نكرده و فطره ميهمان را علاوه بر آن‌كه خود ميهمان نيز مى‌پردازد، بپردازد.