يك از آن‌ها بنابر اقوى يك مدّ، و احتياط (مستحب) دو مدّ است، پس اگر زياد آمد از آن خود او است، و اگر كمتر باشد، تكميل آن بر او واجب نيست و چنان كه گذشت اگر دادن دو مدّ باعث شود كه از سى نفر كم آيد، نبايد به دو مدّ احتياط كند، و اگر از آن عاجز باشد، بنابر احتياط (واجب) به جاى هر مدّى يك روز، روزه مى‌گيرد تا سى روز تمام، و اين نهايت كفّاره گاو وحشى است (و از سى روز روزه بيشتر نمى‌شود) و اگر از آن هم عاجز باشد، نه روز، روزه مى‌گيرد و الاغ وحشى مانند گاو وحشى است و احتياط (مستحب) آن است كه مانند شترمرغ باشد. و كفّاره اينكه مُحرم آهو را صيد كند كه كفّاره آن يك گوسفند است و اگر از آن عاجز باشد، پول آن را طعام خريده و به ده فقير صدقه مى‌دهد، بنابر اقوى به هر كدام يك مد، و بنابر احتياط (استحبابى) دو مدّ و حكم زياد و كم آمدن و مورد احتياط آن، چنان است كه گذشت و اگر از آن عاجز باشد، بايد به جاى هر مدّى يك روز، روزه بگيرد تا ده روز تمام و اين نهايت كفّاره آهو است (كه از ده روز، روزه بيشتر نمى‌شود) و اگر از آن هم عاجز باشد، سه روز روزه بگيرد.

و از آن جمله: روزه كفّاره‌اى است كه انسان بين گرفتن روزه و كارى ديگر مخيّر است و آن عبارت است از كفّاره روزه خوردن در ماه رمضان و كفّاره باطل كردن اعتكاف با جماع و كفّاره كندن زن موى سرش را در مصيبت و كفّاره نذر و عهد كه در همه آن‌ها بين امور سه‌گانه (يك بنده آزاد كردن و دو ماه روزه گرفتن و شصت فقير را اطعام نمودن) مخيّر است.

مسأله ١- دو ماه روزه كفّاره جمع و كفّاره تخييرى و ترتيبى، بايد پى‌درپى باشد و در حصول اين شرط (پى‌درپى بودن) روزه گرفتن يك ماه اول و يك روز از ماه دوم كفايت مى‌كند، همان طور كه گذشت، و همچنين هيجده روزى را كه به جاى دو ماه مى‌گيرد بنابر احتياط (واجب) بايد پى‌درپى باشد، بلكه در روزه ساير كفّارات نيز احتياط (واجب) آن است كه پى‌درپى باشد. و اگر در مواردى كه پى‌درپى بودن روزه واجب است به خاطر عذرى، در بين، روزه را بخورد، ضررى به اتصال و پى‌درپى بودن آن نمى‌رساند و بعد از برطرف شدن عذر، ادامه آن را مى‌گيرد همان طور كه گذشت.