ترجمه تحرير الوسيلة (نشر آثار) - خمینی، سید روح الله - الصفحة ١٧٩ - اول نيّت

مغرب) وارد نماز دوم (عصر يا عشا) شود، كه اگر در اثنا يادش بيايد و از محل عدول نگذشته باشد، بايد به نماز اول عدول نمايد، بر خلاف آن‌كه بعد از نماز يا بعد از گذشتن محل عدول يادش بيايد، مثل آن‌كه داخل ركوع ركعت چهارم نماز عشا شده باشد و يادش بيايد كه نماز مغرب را نخوانده است كه چنين موردى جاى عدول نيست و در فرض اول كه بعد از نماز يادش آمده، نماز دوم (يعنى عشايى را كه خوانده است) صحيح است، و بايد بعد از آن نماز اول (يعنى مغرب) را بخواند، بلكه در فرض دوم (بعد از داخل شدن در ركوع ركعت چهارم) هم، صحّت نماز عشا خالى از قوّت نيست؛ هرچند احتياط (مستحب) آن است كه آن نماز عشا را تمام كند، سپس نماز مغرب و عشا را به ترتيب به جا آورد. و همچنين است حال دو نمازى كه قضا شده و بين آن‌ها ترتيب هست، مثل آن‌كه نماز ظهر و عصر يا مغرب و عشا از يك روز قضا شوند و شروع در قضاى آن‌ها كند و قضاى نماز دوم (يعنى عصر يا عشا) را قبل از قضاى نماز اول (يعنى ظهر يا مغرب) شروع كند و در اثنا يادش بيايد، بلكه احتياط (واجب) اگر اقوى نباشد آن است كه در كليه نمازهاى قضا شده همين حكم جريان دارد.

و از آن جمله: در صورتى كه شروع به نماز وقت حاضر كند و در اثنا يادش بيايد كه نماز قضايى به گردنش هست كه در اينجا اگر محل عدول باقى باشد، مستحب است به نماز قضا عدول نمايد، مگر آن‌كه بترسد با عدول به نماز قضا وقت فضيلت نماز حاضر فوت شود، كه در اين صورت مستحب بودن عدول جاى تأمل است، بلكه مستحب نبودن آن خالى از قوّت نيست.

و از آن جمله است: عدول از نماز واجب به نماز مستحبى و اين عدول در دو جا است:

اول: در ظهر روز جمعه براى كسى كه قرائت سوره جمعه را فراموش كند و سوره ديگرى را بخواند و به نصف يا بيشتر از آن رسيده باشد (مى‌تواند همان را با عدول، نافله قرار دهد). دوم: در جايى كه شخص مشغول نماز باشد و نماز جماعت برپا شود و بترسد به جماعت نرسد، كه در اين صورت جايز است نمازش را نافله قرار دهد و در دو ركعتى سلام دهد تا به جماعت برسد.