چنان كه گذشت. دوم: مباح بودن، بنا بر اين نماز با لباس غصبى در صورتى كه غصبى بودن آن را بداند جايز نيست، پس اگر غصبى بودن آن را نداند نمازش صحيح است و همچنين اگر غصبى بودن آن را فراموش كند، مگر آن‌كه خودش غاصب باشد و بعد از فراموش كردن آن، نماز بخواند كه در اين صورت بايد احتياط با اعاده نماز ترك نشود.

مسأله ٩- در غصبى بودن ميان اينكه عين مال يا منفعت آن غصبى باشد و يا آن‌كه حق ديگرى به آن تعلق گرفته باشد- مانند اينكه در رهن كسى باشد- فرقى نيست. و چيزى كه خمس يا زكات به آن تعلق گرفته و خمس و زكاتش- حتى از مال ديگرى هم- پرداخت نشده از مواردى است كه عين مال غصبى است.

مسأله ١٠- اگر لباس با رنگ غصبى رنگ شود، چنانچه جرم آن رنگ باقى نماند و فقط رنگ آن در لباس باقى بماند، بنابر اقوى نماز در آن صحيح است. ولى اگر عين رنگ باقى بماند، نمازش بنابر اقوى صحيح نيست، چنان كه نماز با لباسى كه با نخ غصبى دوخته شده بنابر اقوى صحيح نيست حتى اگر درآوردن نخ به وسيله شكافتن ممكن نباشد تا چه رسد به اينكه ممكن باشد. البته اگر رنگ و نخ از صاحب لباس باشد و رنگرز يا خياط را به كار (رنگرزى يا خياطى) مجبور كرده باشد و مزد آن‌ها را نداده باشد، بدون اشكال نماز با آن صحيح است. و همچنين است وقتى كه لباس با آب غصبى شسته يا با صابون غصبى چرك آن برطرف شود، در صورتى كه از عين آن دو در لباس باقى نماند، يا اينكه لباسشوى را مجبور به شستن آن نمايد و اجرت او را ندهد (نماز با آن صحيح است).

سوم: (اگر لباس از اجزاء حيوان است) بايد از حيوان حلال گوشتى باشد كه تذكيه (ذبح شرعى) شده است، بنا بر اين نماز خواندن در پوست حيوانى كه تذكيه نشده، جايز (صحيح) نيست و همين‌طور در ساير اجزائش كه حيات در آن حلول داشته صحيح نيست، اگر چه از جهت آن‌كه خون جهنده ندارد پاك باشد مثل ماهى بنابر احتياط (واجب)، ولى با اجزائى كه حيات در آن حلول نداشته است مانند پشم و مو و كرك و مانند اين‌ها جايز (صحيح) است. اما حيوان حرام گوشت با هيچ چيز آن- چه اجزايى از آن كه حيات در آن حلول داشته يا نداشته- اگر چه ذبح شرعى شده باشد نماز جايز نيست، بلكه برطرف كردن فضولات پاك آن، مانند رطوبت و موى آن كه به لباس و بدن نمازگزار