ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٥٠ - لغت

بيان آيه ٣٧

لغت:

مصدر تقبل (در آيه) قبول آمده (در صورتى كه بايد تقبل باشد) از اينرو كه در تقبل معنى قبول است مثل تكرم كرماً كه تكرم بمعنى كرم است و نظير آنست كه در انبت معنى نبت است.

ابو عمرو گويد: مصدرهاى بر وزن قبول هيچيك بفتح فا نيامده بلكه همه بضم فا آمده مثل دخول و خروج.

سيبويه گويد: فقط پنج فعل است كه مصدر آنها فعول است (بفتح فا) ١- قبول ٢- طهور ٣- وضوء ٤- وقود ٥- ولوغ.

قبيل يعنى كفيل: بمعنى ضامن است.

كفل و اكفل (كفلا و كفولا و كفالا) بمعنى بعهده گرفتن معونه و خرجى كسى.

اسم فاعل كافل است.

مكفول عنه در اصطلاح كسى است كه بدهى بگردن دارد و مكفول به خود بدهى است و مكفول يعنى طلبكار.

محراب: جاى امام در مسجد. اصل محراب يعنى بهترين و شريفترين مكان در يك مجلس.

زجاج گويد: محراب در اصل مكان عالى و شريف است و گاه بمسجد نيز محراب گفته شود.

و نيز گفته‌اند: محراب مشتق از حرب (جنگ) است يعنى جاى حرب و جنگ زيرا در محراب انسان با شيطان مى‌جنگد.