ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٨٣ - تفسير

(وَ مَنْ يُرِدْ ثَوابَ الدُّنْيا نُؤْتِهِ مِنْها): در معناى اين جمله چند قولست:

١- يعنى هر كه براى دنيا كار كند از قسمت دنيائيش محروم نخواهيم كرد ولى از آخرت بهره‌اى نخواهد داشت (ابن اسحاق).

٢- هر كس از جهاد خود قصد اجر دنيوى يعنى غنيمت داشته باشد باو مى‌دهيم.

و آيه بيان مى‌دارد كه به دنيا رسيدن جاى حسرت ندارد زيرا كه دنيا به خوب و بد داده شود (جبايى).

٣- هر كس با عمل بمستحبات قصد پاداش دنيوى داشته باشد در حالى كه گناهان كبيره را انجام مى‌دهد در دنيا باو پاداش مى‌دهيم ولى در آخرت محروم است زيرا اعمال او با گناهانش از بين ميرود و اين قول بعقيده قائل باحباط صحيح است (و ما احباط را قبول نداريم.)( وَ مَنْ يُرِدْ ثَوابَ الْآخِرَةِ نُؤْتِهِ مِنْها): هر كس با جهاد و اعمال خود ثواب آخرت بجويد باو آخرت مى‌دهيم و سزاوار نيست كه كسى از اعمال خود غير از ثواب خدا چيزى بخواهد.

و قريب بهمين معنى و آيه است حديث نبوى كه:

هر كس با عمل آخرت دنيا بطلبد در آخرت نصيبى نخواهد داشت.

كلمه من (در نؤته منها) ممكنست زائد باشد و ممكنست براى تبعيض باشد يعنى بعضى از آنها را باو مى‌دهيم زيرا ثواب بقدر عمل خواهد بود.

(وَ سَنَجْزِي الشَّاكِرِينَ‌): يعنى بشاكران ثواب شكر و پاداش مى‌دهيم.

در تكرار اين جمله دو قول است:

١- براى تأكيد و اشاره ببزرگى مقام شاكران است.

٢- يعنى بشاكر نعمت دنيا نيز بعنوان پاداش مى‌دهيم كه گمان نرود كه شاكر از نعيم دنيا كه بكافر داده ميشود محروم است (از ابن اسحاق).

ابان بن عثمان از امام باقر (ع) روايت ميكند كه: به على (ع) در روز احد ٦٠ جراحت رسيد و پيغمبر به ام سليم و ام عطيه دستور داد او را مداوا كنند. گفتند يا