ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٩٢ - تفسير

(فَالَّذِينَ هاجَرُوا)- آنان كه بمدينه هجرت كردند و فاميل كافر خود را رها نمودند( وَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ‌)- بدست مشركان از شهر خود تبعيد شدند.

(وَ أُوذُوا فِي سَبِيلِي‌)- و در راه اطاعت و عبادت و دين من اذيت كشيدند.

(وَ قاتَلُوا وَ قُتِلُوا)- در راه خدا كشتند و كشته شدند.

(لَأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئاتِهِمْ‌)- يعنى گناهانشان را محو ميكنم و عفو و رحمت و مغفرت خود را نصيبشان خواهم كرد و اين آيه دلالت دارد كه اسقاط عقاب تفضل و كرم الهيست.

(وَ لَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ)- يعنى به باغهاى بهشتى كه از زير درختان و كاخهايش نهرها جارى است داخلشان ميكنم.

(ثَواباً)- يعنى بعنوان پاداش ايشان.

(مِنْ عِنْدِ اللَّهِ‌)- از طرف خدا بر اعمالشان.

(وَ اللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الثَّوابِ‌)- يعنى نزد خدا از جزاء نيكو بر اعمال ايشان بقدرى زياد است كه بوصف و ادراك در نيامده و بقلبى خطور نكرده و چشمى نديده است.

و گفته‌اند: ثواب حسن و نيكو است از نظر دوام و سلامت از نقصان و كدورت و ملالت.