ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٥٦ - تفسير

بيان آيه ١٧٨

شأن نزول:

درباره مشركان مكه آمده (از مقاتل).

و درباره يهود بنى قريظه و بنى نضير است (از عطاء).

تفسير:

سپس خداوند بيان ميفرمايد كه مهلت دادن بكفار سودى بايشان ندارد زيرا ايشان را بعقاب ميكشاند:

(وَ لا يَحْسَبَنَ‌)- گمان نكنند.

(الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّما نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ‌)- يعنى اگر عمر طولانى و مهلت بايشان داديم از قتل در راه خدا در احد بهتر است زيرا قتل شهداء شهيدان را ببهشت برد و بقاء اينها بر كفر آنها را بجهنم كشد.

(أَنَّما نُمْلِي لَهُمْ‌)- ما عمرشان را طولانى ميكنيم و تعجيل در عقوبتشان نكنيم.

(لِيَزْدادُوا إِثْماً)- تا عاقبت و آخر كارشان به بسيارى معصيت بيانجامد پس لام در (ليزدادوا) براى عاقبت و بمعنى عاقبت است مثل:

(فَالْتَقَطَهُ آلُ فِرْعَوْنَ لِيَكُونَ لَهُمْ عَدُوًّا وَ حَزَناً ...) يعنى آل فرعون موسى را گرفتند تا دشمن و اندوه ايشان باشد.

و ميدانيم كه آنها او را براى اينكه وسيله سرورشان باشد گرفتند ولى چون خدا ميداند سرانجام موسى دشمن آنها خواهد بود ميفرمايد موسى را گرفتند تا عاقبت چنين شود و اينجا بهمين معنى است يعنى چون خدا ميداند هر چه عمرشان افزون شود بر گناهان خود مى‌افزايند ميفرمايد عمرشان را طولانى كرديم تا بيشتر گناه كنند.

و مثل «لدوا للموت و ابنوا للخراب» يعنى بزائيد براى مرگ و بسازيد براى‌